Blije Jack

Zwarte wolk
‘Wel genieten hè? Ze zijn zo snel groot.’ Hoe vaak krijg je dit wel niet te horen als kersverse moeder? Ik kon niet direct genieten. Ik zat op een hele zwarte wolk. Die wolk was ontstaan direct tijdens mijn keizersnede, toen een tumor werd ontdekt bij mijn darmen zo groot als een klein babyhoofdje. Inmiddels is die tumor verwijderd en ben ik aan het herstellen. Dit hele proces beschreef ik in het artikel Mijn reddende engel. Echter, ik heb tijd verloren. En soms levert dat een brok op in mijn keel.

Co-sleeper
Natuurlijk geniet ik van mijn heerlijke baby Jack van nu inmiddels 4 maanden. Het is een super lieve baby die graag veel bij me is. Ik heb zelfs een co-sleeper naast ons bed gekocht, 2 weken na de bevalling, omdat hij niet zonder me wilde slapen. Daarnaast klampt hij zich graag vast aan mij, ik noemde hem mijn koalabeertje.

Straks vergeten jullie mij

Gekke bekken trekken

Mijn gevoel de eerste weken na de bevalling: ik vind je een heel lief jongetje. Maar of ik van jou hou? Dat weet ik niet. Ik vind je vooral heel lief. Ik voel me echt schuldig dat ik dat gevoel voor jou nog niet heb. Als ik aan je zusje Mikki denk explodeert mijn hart. Bij jou heb ik dat niet. Alsof ik me niet wil hechten aan jou. Ik heb dit gevoel alleen vertelt aan mijn man en beste vriendin. Zij zijn heel nuchter en zeggen dat het waarschijnlijk komt door de tumor en dat ik bang ben. Ja, ik ben bang. Ik ben heel erg bang om dood te gaan en jou niet te zien opgroeien. Waar ik dan helemaal bang voor ben is dat je me dan niet herinnert. Misschien moet ik dan zo’n boek gaan maken met allemaal leuke verhaaltjes en foto’s over mij. Net zoals in het programma ‘Over mijn lijk’. Ja, ik ben hartstikke morbide de laatste dagen. Ik lig bijna elke nacht zachtjes te huilen in mijn bed, omdat ik niet wil dat jij of je vader wakker worden van mijn gesnik. Tegen je vader zei ik op een dag: ‘Straks ga ik dood en ontmoet je ooit iemand anders. En die voed dan mijn kinderen op. Mijn hart breekt dan.’ Mijn man zei toen: ‘Ik wil nooit een ander. Ik spring van een brug als jij dood gaat. Oh nee, hoe moet het dan met Mikki en Jack? Als je dood gaat neem ik een grote tattoo met jouw naam erop. Hoe kan iemand jou nou ooit vergeten?’ Ik, die tattoo’s niet mooi vind, vond dit zo lief en romantisch! Huilend lagen we in elkaars armen.

Batman!

Kraamtranen
Wat zijn kraamtranen? Bij Mikki heb ik ze gehad hoor. Maar bij Jack niet. Ik was in een constante staat van een moeder die verliefd naar haar baby kijkt en dan BOEM denkt: dit zal ik niet lang meemaken. Pas 4 weken na de bevalling wist ik dat het waarschijnlijk om een goedaardige tumor ging. Echt zeker wist ik dit pas na 8 weken, 7 weken na de bevalling is de tumor verwijderd middels een grote buikoperatie en na een week was de uitslag. En toen? Toen kon ik eindelijk genieten…

En nu?
Ik krijg controles en een MRI. Want een kenmerk van de tumor is dat hij terug kan komen, ook kwaadaardig kan worden als hij terugkeert en door organen heen groeit. Dan schijt ik natuurlijk zeven kleuren stront als ik moet wachten op de uitslag van de MRI. Wat ik moeilijk vindt is dat ik al jong een tumor heb gehad én ook al een paar jaar geleden huidkanker, een melanoom. Ik denk dan soms van: ik ben nog maar zo jong en dan al van die heftige dingen waar ik maar net op tijd bij was. Hoe was het geweest als ik te laat was? En wat als ik een volgende keer het wel te laat ontdek? Maar daarover probeer ik niet te lang na te denken. Zodra ik een raar vlekje zie of iets anders zie of voel, bel ik de dokter. Beter te vaak bellen/controleren dan net te laat zijn.

Altijd lachen met Jack

Dubbelsuf genieten
Omdat ik tijd verloren heb ben ik alles aan het inhalen. Ik trek er graag op uit met mijn kinderen en ik heb lieve vrienden en familie die graag meegaan. Dat moet ook wel, omdat ik aan het herstellen ben. Maar daarnaast is het natuurlijk vooral gezellig. En dan denk ik soms stoer van dat ik het een plekje heb gegeven. Maar dat is dus nog niet zo. Vooral als ik een zielig liedje hoor op de radio in de auto. Dan stromen de tranen soms over mijn wangen. Ja, de roze wolk heb ik dit keer niet gehad. Gelukkig is hij er nu wel weer en hou ik echt van mijn zoontje. Want ik ga nog lang niet weg!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

4 comments on “Verloren tijd”

  1. Mooi geschreven! Bij mij is een solitaire fibreuze tumor om mijn nier gevonden in 2015, 2 weken na de bevalling. Erg heftig. Ik was 24. De mijne werd als kwaadaardig bestempeld, maar hóe kwaadaardig wisten ze niet. Het is een onvoorspelbaar sarcoomtype. Tot op heden geen uitzaaiingen! :).
    Ik snap je zorgen, ik had ze ook. Zou ik mijn dochter zien opgroeien? Een kind heeft zijn moeder nodig en dat kon ik niet garanderen.. Gelukkig heb ik een fijne arts wat me hielp met de verwerking. 9(!) maanden na de diagnose ben ik voor het eerst in slaap gevallen zónder zorgen/angst/ongerustheden. De tijd heelt. Al blijven de controles spannend.

    Blijf in jezelf geloven. Het komt vast goed.
    “Worrying is like praying for things to happen” dus maak je niet teveel zorgen 😉

    Liefs Rachel

    • Hoi Rachel

      Dank voor je lieve reactie. Ik ben online nog niet eerder iemand tegengekomen die ook na een bevalling een solitaire tumor had. Is je nier bespaard gebleven of is die ook verwijderd?

      Ik ben gelukkig super positief ingesteld, maar natuurlijk blijf je altijd bang. Over een tijd weer MRI, benieuwd wat daar uit komt.

      Groetjes Bianca

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *