Tag: werkloos

In a hurry

Te vroeg
Je kent ze wel: mensen die te vroeg voor je deur staan, terwijl jij nog rond rent met je make-up half op je gezicht en nog wat zooi om je heen die je nog moet wegmoffelen. Ik kom overal NET op tijd aan OF 5 minuten te laat. Helemaal nu ik een baby heb. Ik snap werkelijk niet dat mensen ruim op tijd ergens kunnen zijn. Hoe doen ze dat?!!!

Maar ik kan er niks aan doen!
In een artikel van National Geographic las ik dat chronisch te laat komen voor een groot deel zit in je persoonlijkheid. Daarnaast blijkt dat mensen die vaak te laat komen niet in staat zijn goed te beoordelen hoeveel tijd een bepaalde taak of activiteit in beslag neemt. Dit fenomeen wordt ook wel ‘planning fallacy’ genoemd. Onderzoek wijst uit dat mensen de totale duur van een taak gemiddeld onderschatten met zo’n 40 procent (bron National Geographic). Nou, dat klopt wel bij mij, want ik denk vaak Wauw ik heb nog een half uur en opeens heb ik nog maar een minuut! Daarnaast blijken laatkomers ook vaak multitaskers. Ha, dat ben ik! Ik kan er gewoon niks aan doen! ?

Nu nog een relaxte start
Momenteel heb ik geen baan en ’s ochtends ruim de tijd. Dit komt omdat ik vanaf eind oktober 2014 tot eind februari 2015 zwangerschapsverlof had en daarna werkloos was. Echter, over een week start ik met mijn nieuwe baan. Oftewel: dat wordt ’s ochtends haasten!

Bezig bijtje
Natuurlijk heb ik niet al die tijd zitten niksen. Ik ben een bezig bijtje. Elke ochtend sta ik bezige bij 1samen op met mijn man, die natuurlijk wel werkt. Ik sleur mezelf dan naar beneden, smeer zijn boterhammen (blijkbaar ben ik best ouderwets ? ) en daarna ga ik mijn dochter Mikki voeden (of precies andersom als Mikki eerder wakker is). Dit alles kan natuurlijk super relaxed, want: ik hoef toch nergens op tijd te zijn. Ik loop dus sowieso tot 9 uur rond met mijn haren recht op mijn kop en in een ochtendjas. Behalve op maandag- en woensdagochtend, want dan sport ik (en donderdagavond, maar dat is niet boeiend voor dit verhaal). Op die sportochtenden ben ik al rot aan het haasten. Ik vraag me dan af: hoe ga ik dat doen als ik weer werk?

Extra lesje
Op de ochtenden dat ik sport hebben al die tijd mijn moeder en schoonmoeder op mijn dochter gepast, in mijn eigen huis. Dat was dus wel haasten, maar wel op een enigszins relaxte manier. Vanaf deze week gaat Mikki naar de opvang in de sportschool. Afgelopen vrijdag was mijn voornemen om een extra lesje in de ochtend te gaan doen. Dus ik dacht: Hup naar de opvang, kan ik meteen kijken hoe snel ik ben. Mijn voornemen was om 08.30 te vertrekken. Uiteindelijk was het 08.40 uur, oké, dat zou ik nog kunnen halen. Ik rook alleen een enorme strontlucht en ja hoor: Mikki had lekker haar hele luier vol gescheten (ze had natuurlijk net een schone om, de kleine stiekemerd). Ik dus snel de luier verschonen en daarna om 08.45 sjezen naar de sportschool.

Plan: direct opstaan
Mijn grootste uitdaging wordt DIRECT OPSTAAN. Nu zetten mijn man en ik elke ochtend om 07.30 uur de wekker (en dan slaapt Mikki meestal nog, de slaapkop), maar meestal blijven we liggen tot 08.00 uur. Dat kan dus echt niet meer, want ik wil elke dag tussen 08.30-08.45 uur beginnen met werken. Ik heb voor mezelf een plannetje gemaakt:

  • 06:50: wekker gaat af
  • 07:00: echt opstaan (je moet wel realistisch blijven, ik kan niet direct opstaan)
  • 07.00-07:30: douchen en opmaken
  • 07.30-08:00: Mikki voeden, verschonen wekkeren aankleden
  • 08:00-08:15: eten klaarmaken
  • 08:15: ontbijt naar binnenproppen, spullen verzamelen en wegrijden.

Dit is dus een kansloze missie, want we moeten onze dochter ook nog wegbrengen (misschien laat ik mijn man dat we doen hèhè). Overigens laat hij ook onze hond Lara ’s ochtends goed uit. We zijn echt een team, als de één sloom is met een bepaalde activiteit en de ander is al klaar, dan nemen we dingen van elkaar over. Daarnaast hoeven we Mikki maar 2 ochtenden weg te brengen, want 1 ochtend gaat mijn man thuis werken.

Ander plan: niet douchen
Een ander goed plan is om ’s ochtends niet altijd te douchen, maar ’s avonds. Ik ga 2,5 dag werken (20 uur), dus als ik van die 2,5 dag 1 of 2 keer ’s ochtends niet douch moet dat haalbaar zijn. Ik vind alleen douchen ’s ochtends zo heerlijk. Maar het scheelt natuurlijk wel 20 minuten. Die 20 minuten kan ik ook besteden aan gezellig aan tafel zitten om samen te ontbijten.

Hoe doen jullie dat?
Ik ga me ’s ochtends niet bezighouden met domme futiliteiten zoals de vaatwasser uitpakken, was ophangen etc. Ik ga ’s avonds ook de ontbijttafel dekken, zodat je zo kan aanschuiven en mijn tas klaarzetten. Maar ik weet nu al dat ik me echt rot ga haasten. Terwijl ik maar 2,5 dag ga werken, eigenlijk super luxe.

Dus mijn vraag: hoe doen jullie dat? Hebben jullie nog goede tips?

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Top 5 meest bizarre sollicitatiegesprekken

Praten, praten, praten…
Ik heb veel sollicitatiegesprekken gevoerd. Toen ik net afgestudeerd was in 2006 heb ik ruim 7 maanden gezocht naar een baan en gelukkig 1 gevonden. Na 6 jaar werd ik in 2013 werkloos door een reorganisatie en heb ik een heel jaar gesolliciteerd. Helaas had ik toen niet zoveel succes met solliciteren. Ik ben toen tijdelijk gaan werken in een callcenter in 2014, werd zwanger en moest in 2015 weer gaan solliciteren. Met succes, want binnen 2 maanden had ikwachtkamer een gave baan te pakken binnen mijn eigen vakgebied. Dinsdag 19 mei 2015 is mijn eerste werkdag 🙂

In al die jaren heb ik vooral leuke sollicitatiegesprekken gevoerd maar ook ontzettend bizarre gesprekken. Het leek mij leuk om een top 5 met jullie te delen. Uiteraard noem ik geenbedrijfsnamen of personen.

 

TOP 5 van de meest bizarre, rare of stomme sollicitatiegesprekken.

1. Evenementenbureau in één of ander debiel dorp
Deze staat met STIP op 1! Ik was tevreden in mijn allereerste baan, maar ik was op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik werd uitgenodigd bij een evenementenbureau in een klein dorp. Het was wel op een middag dat ik moest werken, dat gaf ik ook aan, maar ik nam er speciaal voor vrij.

Ik had nog geen rijbewijs, dus mijn schoonmoeder was zo lief om mee te rijden. Het was een uur rijden, we zaten onderweg vast achter een tractor en toen we in het dorp eindelijk waren aangekomen en we de weg vroegen (we hadden toen nog geen Tomtom) keken mensen ons schaapachtig aan of snauwden ons af. Gelukkig vonden we het bedrijf op tijd…

Mijn billen reikten nog niet de stoel of ‘de grote baas’ sperde een vragenvuur op me af. Wat deed ik daar, ik was toch veel te hoog geschoold voor deze functie? Ik gaf aan dat de functie mij heel interessant leek, dat de functie weliswaar anders was dan mijn huidige functie, maar dat het om andere competenties vroeg die ik graag verder ontwikkel.

De grote baas keek me aan en schreeuwde: ‘Jij denkt zeker dat je de boel hier kan overnemen? Nou denk dat maar niet! IK BEN HIER DE BAAS! IK!!!! Ik geef alleen de trainingen en jij niet! Dat denk jij zeker? Nou dus niet!!!! Jij gaat alleen de projecten ondersteunen. IK GEEF ALLEEN DE TRAININGEN!!!’ Het schuim liep langs zijn mondhoeken…

Verdwaasd liep ik naar buiten. Mijn schoonmoeder stond buiten te wachten en ik vertelde hoe het gesprek ging. Blijkbaar wonen er allemaal debielen in dat dorp, want zij liet ondertussen haar hond uit (blijkbaar hadden we die meegenomen LOL) en er waren twee tieners die hadden gezegd: ‘Wat is dat voor kankerhond?’ Mijn schoonmoeder: ‘Deze hond heeft geen kanker, toevallig is gisteren mijn andere hond overleden aan kanker!’ De tieners dropen snel af….

Uiteindelijk vonden we de hele trip zeer hilarisch: de tractor op de heenweg, de chagrijnige mensen onderweg, de achterlijke tieners en het zeer rare sollicitatiegesprek. Ik heb in de auto direct het bedrijf gebeld dat ik niet meer geïnteresseerd was 😉

2. ‘Hip’ reclamebureau
Met het rare gesprek van nummer 1 nog in mijn gedachten ging ik op gesprek bij een reclamebureau. Ik kon er naar toe op de fiets, want het was in mijn eigen woonplaats.

Eén van de bazen nam me mee naar de locatie waar het gesprek plaatsvond: midden in de kantine terwijl medewerkers er om heen liepen en alles konden horen. Enfin, ik dacht misschien zijn ze hier heel open en is het gewoon ‘1 big happy family’…Gewoon positief blijven dus! Begint die kerel opeens te kwaken van: ‘Vanochtend kwam hier een meid spontaan binnenlopen voor de vacature, ze had geen eens een brief gestuurd. Hebben we haar even apart genomen in een kantoortje voor een goed gesprek.’

Ok…ik dacht nog steeds positief blijven!!! Ik vertelde dus wie ik was, wat ik zocht, wat ik toe te voegen had etc. Ondertussen keek meneer mij niet aan, maar om me heen en zei af en toe ‘Hmm. ‘ Een secretaresse kwam langs en zei: ‘Pepernoten?’ Vervolgens ging meneer uitgebreid pepernoten eten, om mij heen kijken en alleen af en toe mompelen. Ik zou over 2 weken wat horen, eerst moesten de andere kandidaten nog op gesprek komen.

Een uur later kreeg ik een mailtje dat ik niet door was naar een volgende ronde. Enfin, ik was er ook wel klaar mee 😉

3.Een kleine gemeente
Het is inmiddels al een paar jaar later, ik heb gelukkig een rijbewijs. In mijn tweede baan bij een gemeente was ik super tevreden, maar helaas was mijn functie tijdelijk vanwege bezuinigingen, dus ik moest wel op zoek naar een andere baan.

Enfin, ik ging op gesprek bij een andere gemeente, weer een dorp. Het gesprek liep ‘wel ok’ ik wist niet zo goed wat ik er van moest vinden. Ik zou binnen een paar dagen meer horen.

Een paar dagen later zat ik in de trein op weg naar huis. Ik zag een gemiste oproep op mijn telefoon…ja die ene gemeente waar ik gesolliciteerd had! Ik hoorde de ping van de voicemail, maar mijn telefoon ging direct weer over, dus ik pakte op. Het gesprek ging ongeveer zo:

Mevrouw: ‘Helaas Bianca, we hebben niet voor jou gekozen. We denken dat een andere kandidaat beter past binnen ons team’.

Ik: ‘Ok, jammer om te horen. Ik zit nu in de trein dus kan niet echt vrijuit praten’.

Mevrouw: ‘Dat snap ik. We wensen je succes bij je volgende sollicitatiegesprekken.’

Ik: ‘Bedankt, ik zag net dat u mijn voicemail ook hebt ingesproken, deze moet ik nog afluisteren.’

Mevrouw; ‘Dat klopt, dat heb ik inderdaad gedaan. Een fijne treinreis! ‘

Ik luisterde de voicemail nog af. Dat had ik beter niet kunnen doen. Gezegd werd: ‘Dag Bianca, ik zou je nog een terugkoppeling geven n.a.v. je sollicitatiegesprek. Helaas ben jij niet door naar de volgende ronde. Toen je na afloop het gesprek verliet waren we allemaal doodop. We vonden je zo vermoeiend….’

Lekker dan 😛

4. Raar callcenter
In 2014 heb ik bij een leuk callcenter gewerkt, maar voordat ik daar kwam werken heb ik ook gesolliciteerd bij een ander callcenter.

Allereerst was er een strenge voorselectie door het uitzendbureau met testen, gesprekken, natrekken referenties etc. Vervolgens heeft de sollicitatiecommissie van het callcenter kandidaten uitgekozen die op gesprek mochten komen.

De sollicitatie bestond uit een informatiebijeenkomst en meeluisteren op de belvloer. Daarna kreeg je een gesprek met 2 teamleiders. En dit was zacht uitgedrukt een belachelijk gesprek. Het ging als volgt:

Teamleider 1: Waarom kom je in godsnaam hier solliciteren? Je bent veel te hoog geschoold en hebt hoge functies gehad!’

Ik: ‘Ik heb inderdaad een goede opleiding en goede banen gehad. Ik ben echter werkloos geworden, ben al een jaar op zoek en wil nu graag werken. Het maakt mij niet uit dat dit een andere functie is dan ik gewend ben. Ik werk graag en de functie lijkt me interessant. Blabla….’

Teamleider 2: Je krijgt leiding van mij. Ik zeg jou wat je wel of niet mag. Ik ga jou op de nek zitten. Ik ga je gek maken!’

Teamleider 1: Zij gaat je inderdaad gek maken! Zij is de baas. dat moet je maar accepteren! Ik snap niet waarom jij hier solliciteert….

Etc….

De volgende dag werd ik gebeld door de intercedente van het uitzendbureau….Ze vroegen hoe het gesprek ging. Ik ben gewoon eerlijk geweest en heb alles verteld. Bleek dat ze bij alle kandidaten zo hadden gedaan en NIEMAND geschikt vonden. Gelukkig was de intercedente boos op het callcenter en regelde ze nog een gesprek bij een andere callcenter, met een positief resultaat.

5. Bijzondere onderwijsinstelling
Het was het tweede gesprek voor een functie. Uiteindelijk is het niks geworden, maar tijdens het tweede gesprek was er een aparte wending….het was het gesprek met ‘de hoge directeur’.

Hoge directeur: Dag, ik ben Piet Vergeet-mij niet'(niet zijn echte naam natuurlijk 🙂 )

Ik: Dag, ik ben Bianca

Hoge directeur: Ik weet nu al dat je niet geschikt bent. Weet je waarom? Omdat je alleen je voornaam zegt. Mensen die alleen hun voornaam zeggen neem ik niet aan’.

Ik: ‘Pardon? Is dit een grapje?’

Hij:‘Nee ik ben bloedserieus.’

Ik: Ok, ik laat me niet zo behandelen. Tot ziens’.

Ik liep al weg, de grote directeur zei: ‘Hoho, het was maar een grapje, ik wilde kijken hoe je zou reageren. Zozo, je bent wel een pittige tante…’

Enfin, uiteindelijk is het niks geworden om een andere reden, maar ik vond dit wel een bizar gesprek 😉

 En jij? Wat was jou meest bizarre sollicitatiegesprek ooit?

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.