Tag: mutatie DNA

Mijn peuter heeft epilepsie deel 2

Even bijkletsen
Ruim 2 maanden geleden begon ik een nieuwe reeks over Jack en zijn epilepsie: Mijn peuter heeft epilepsie. Want Jack is geen baby of dreumes meer, maar al een peuter!  De reeksen van ‘Mijn baby heeft epilepsie’ en ‘Mijn dreumes heeft epilepsie’ zijn dus voorbij. Twee maanden geleden alweer sinds de laatste update over Jack, dat is veel te lang geleden! We kletsen je graag even bij, lees je mee?

Jack, je leidt me af!

Hier zijn de koekjes
Terwijl ik dit typ staat Jack aan mijn bureau te lachen. ‘Mamaaa, momaaaaa’ roept hij. Hij weet dat de koekjestrommel hier staat en bietst om een koekje, die hij natuurlijk krijgt. Ik ben zo blij: het gaat zo goed met hem! Hij zit lekker in zijn vel, is vrolijk en kruipt de hele dag door het huis. Hij kan nog niet los lopen, maar hij gebruikt wel alle voorwerpen in huis als loopwagen. Het liefst pakt hij nu de bureaustoel met mij zittend erop om als loopwagen te gebruiken, dat heeft hij al een paar keer geprobeerd 😀 Hij heeft 1,5 week geleden wel 4 stapjes los gedaan maar sindsdien niet nog een keer. Hij is bijna 27 maanden.

Waar zijn de koekjes momaaaaa?

Uitslag observatie
In maart 2019 is Jack geobserveerd door een heel team van een revalidatiecentrum, hierover schreef ik in Mijn peuter heeft epilepsie deel 1. Hieruit kwam dat hij op een aantal onderdelen echt nog onder de 1 jaar is en op sommige onderdelen rond 1 jaar. Dat kan wel kloppen, hij loopt voor de helft achter. Inmiddels zijn we 2 maanden verder en is Jack qua niveau denk ik een heel klein beetje vooruit gegaan. Hij kan nog niet los open, maar wel achter een loopwagentje. Hij kan nog niet zelf eten en stukjes zijn ook moeizaam (hij eet alles gepureerd), maar hij grijpt wel lukraak in een bak Nibbits en krijgt dan op goed geluk een chipje binnen 😀 Er zijn geen nieuwe woordjes bij gekomen, het is vooral mama, momma, papa, ja, nee,  hi, drinken, borstje. Af en toe zegt hij 1 nieuw woordje na (zoals het woord lopen) maar hij zegt het niet nog een keer. Dat hij achterloopt maakt me niet uit, hij volgt zijn eigen tempo en hij is goed zoals hij is. Hij heeft af en toe nog onderdrukte aanvallen, dit hoort ook bij hem.

In de olifantjes bij Slagharen

Klim Op
Uit de observatie kwam naar voren dat Jack klaar is om in een groep kinderen te gaan spelen en de nodige zorg te krijgen. We konden kiezen uit peuterrevalidatie bij een revalidatiecentrum of een medisch kinderdagverblijf. Het gaat beide op indicatie, peuterrevalidatie gaat via de zorgverzekering en een medisch kinderdagverblijf via de gemeente (WMO). We hebben gekozen voor het medisch kinderdagverblijf De Klim Op omdat wij dat het beste vinden passen bij Jack. Ze hebben daar een zwembad, soezelkamer, speelkamers, omheinde tuin en het zit naast een kinderboerderij. Daarnaast krijgt Jack daar logopedie en fysiotherapie.  Dit kreeg hij eerst aan huis, de fysiotherapie aan huis is stop gezet omdat hij dat ook bij De Klim Op krijgt. De medewerkers zijn ook speciaal opgeleid om zieke kinderen op te vangen en hij wordt geobserveerd door een revalidatiearts en orthopedagogen, dus Jack kan met zijn epilepsie daar veilig terecht. 

Deze foto van Jack hangt bij zijn groep!

Leeg nest
En hoe dat voor mij is? Toen ik het hoorde dat hij daar terecht kon en wij de aanvraag indienden en daarop akkoord kregen (daar gingen een paar weken overheen) moest ik even huilen. Natuurlijk ben ik niet 24/7 thuis, ik sport ook en ga ook avondjes weg. Maar ik ben natuurlijk het grootste deel van de dag bij Jack, al bijna 27 maanden! Ik werd even heel verdrietig van de gedachte dat hij 2 dagen per week weg zou zijn. Ik ben 1 dag een klein beetje verdrietig geweest, na een dag slapen was ik ook overtuigd dat het voor Jack super goed is en had ik er ook zin in! En ik verheugde me om 2 dagen per week lekker voor mezelf te hebben…

Sinds vorige week gaat Jack 2 dagen per week naar de Klim Op. Hij vindt het super leuk en ging direct kiekeboe spelen met de leidsters!

Work work work
Heerlijk, 2 dagen per week voor mezelf. Maar dat liep een beetje anders. Terwijl we voor Jack bezig waren om hem officieel te plaatsten (dat duurt dus een paar weken) kreeg ik van ex-collega’s een vacature doorgestuurd. Ik werkte voordat Jack werd geboren bij een samenwerkingsverband van de 14 Twentse gemeenten als adviseur, dit contract eindigde helaas wegens bezuinigingen toen ik 31 weken zwanger was. De vacature die ze doorstuurden was een interne vacature bij 1 van de Twentse gemeenten en ik ben extern natuurlijk. Het was echter mijn droombaan: werken als procesverbinder en schrijver van een sociaal programma bij een gemeente. 16 uur per week, in mijn eigen woonplaats en ideaal te combineren met Jack, Mikki en als mijn hobby’s. Ik dacht wat nou intern, ik solliciteer gewoon!

En raad eens: ik heb de baan!!! Ik begin volgende week! Ik heb verteld waarom ik de afgelopen 2 jaar niet heb gewerkt i.v.m. Jack en ik kon mijn uren helemaal afstemmen op Jack, dit was geen enkel probleem. Ik ben zo blij! Het voelt gewoon alsof mijn tijd is gekomen, het moet zo zijn!

Ok, ik heb maar 2 weken ‘voor mezelf gehad’ en die 2 weken zaten bomvol omdat ik van alles moet regelen omdat ik weer ga werken. Maar je kunt niet alles hebben!

We slapen nog samen

3 bedjes
Jack slaapt sinds hij baby is in een open co-sleeper tegen mijn bed aan. Maar sinds Jack bij de Klim Op is slaapt hij steeds vaker in zijn aangepaste bed op zijn eigen kamer (dit bed heeft zachte hoge zijkanten, zodat hij hier niet uit kan vallen en zich niet bezeerd als hij met zijn hoofd bonkt). Eigenlijk heeft Jack 3 bedjes: in de huiskamer een campingbedje (gebruiken we als box maar daarin slaapt hij ook vaak),  een open co-sleeper tegen mijn bed aan en zijn bedje in zijn slaapkamer. De co-sleeper was het bed waarin hij het meeste sliep. Maar sinds een week slaapt hij dus steeds vaker in zijn eigen bed!

Hij valt natuurlijk eerst in slaap aan de borst. Maar soms gaat hij ook keten tot middernacht (dit doet hij al sinds hij baby is) en dat kan echt niet als hij de volgende ochtend bij de Klim Op moet zijn. Ik legde hem de laatste dagen slapend in zijn bedje als hij klaar is met de borst en pak hem als hij wakker is( zijn kamer grenst aan die van mij, ik hoor hem direct). Of als hij in de keetmodus zat legde ik hem daar neer. Hij protesteerde dan een paar minuten maar sliep daarna tot de volgende ochtend als een roosje!

Nu maakt het mij niet uit en is het pas sinds een paar dagen zo. Jack mag van mij slapen waar hij wil, als hij maar genoeg slaap krijgt en niet steeds gaat keten.

Nu hij sinds een paar dagen daar soms slaapt heb ik zijn kamer ook wat leuker gemaakt met speelgoed. 

Kniebeschermers
Omdat Jack zoveel kruipt gaan al zijn broeken stuk. Ik heb deze kniebeschermers maar deze zakken vaak af. Heeft iemand tips voor goede kniebeschermers?

Tot de volgende update! Ik hoop dat Jack dan los loopt!

Jullie krijgen de kusjes van Jack!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

Lees ook:

Meer informatie over het syndroom van West:http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/west.phphttp://syndroomvanwest.nl

Ik heb ook een eigen gesloten Facebookgroep voor het syndroom van West. De groep heet ook Syndroom van West. Bedoeling van deze groep is informatie delen, je hart luchten, elkaar dingen vragen etc. Gewoon meelezen is natuurlijk ook goed. Ouders van kindjes met West kunnen lid worden: https://www.facebook.com/groups/965633163588670//.

Mijn dreumes heeft epilepsie deel 1

Jack deze week

Vrijdag de 13e
Het is zover: mijn zoontje Jack heeft precies vandaag 1 jaar epilepsie. Vrijdag 13 oktober 2017. De dag des oordeels. Ik weet het nog zo goed. Ik had die ochtend de invaller van mijn huisarts gebeld: ‘Ik weet dat het vreemd klinkt, maar ik denk dat mijn baby epilepsie heeft. Ik denk aan het Syndroom van West. Ik heb filmpjes van de aanvallen gemaakt. Mijn eigen huisarts is op vakantie, mag ik alsjeblieft langskomen?’ Dat mocht. De huisarts stuurde ons na het zien van de filmpjes direct door naar het ziekenhuis. Jack kreeg met spoed een hersenfilmpje, een EEG. 2 uur later hoorde ik het: het syndroom van West. Huilend liep ik terug naar kamer 12, wat later onze vaste stek bleek te worden. Jack was toen 7 maanden.

Jack met zijn bolle prednisonhoofd in november 2017

Geen baby maar dreumes
We moesten direct in het ziekenhuis blijven en Jack kreeg het medicijn Sabril. Binnen 2 weken werd de epilepsie echter zo erg dat er stootkuren prednison en een heel arsenaal aan anti-epileptica werden toegevoegd en heel veel lange opnames. Ik schreef de eerste dagen het bericht Mijn baby heeft epilepsie, niet wetend dat er 25 delen zouden volgen!!! Ik heb in totaal 26 delen geschreven, dat is exact elke 2 weken een bericht. In het begin natuurlijk meer dan de laatste maanden. Het was en is voor mij ook een soort verwerking. Daarnaast een goed logboek, want ik hou alles bij over Jack. Maar laatst zat ik te denken: Jack is geen baby meer. Hij is 19 maanden. De titel ‘Mijn baby heeft epilepsie’ slaat dus nergens meer op. Hij is een dreumes. Qua doen en laten nog echt wel een baby door zijn ontwikkelingsachterstand, maar hij is toch echt een dreumes. Ik ben echter nog lang niet klaar met schrijven over Jack en onze strijd tegen zijn epilepsie. Ik begin daarom vandaag een nieuwe reeks: Mijn DREUMES heeft epilepsie deel 1. Ga ik als hij 2 is wel ‘Mijn peuter heeft epilepsie’ starten of iets dergelijks.

Verblind door liefde
Ik heb speciaal voor dit artikel van elke maand een foto geselecteerd. Ik heb op dit blog of Facebook Dotjes nooit foto’s gedeeld waarop hij huilt. Die waren er genoeg, maar Jack is tussen de aanvallen door vaak vrolijk. Die foto’s heb ik altijd geplaatst. Toen ik ze vandaag zat te selecteren zag ik dat zijn hoofd bij elke stootkuur prednison steeds dikker werd. Ik moest hier wel om lachen, want destijds riep ik ‘Jack krijgt helemaal niet zo’n dik hoofd van de prednison!’ Blijkbaar was ik verblind door liefde. Jack kreeg eind oktober 2017 zijn eerste stootkuur prednison, hij was toen 7 maanden, en in maart 2018 toen hij rond zijn eerste verjaardag een enorme terugval had weer een stootkuur. Je ziet in de foto’s dan zijn hoofd ook weer boller en boller worden. Jack krijgt nu sinds juni 2018 een half jaar lang een pulsetherapie methylprednisolon. Hier krijgt hij gelukkig geen bol hoofd van.

Toevallig op veel foto’s met Batman shirt, blijkbaar een favoriet shirt! Had ik tijdens het selecteren niet direct door 🙂

Ervaringsdeskundige
Inmiddels weet ik alles over het syndroom van West. Ik zit in allerlei epilepsiegroepen op Facebook en ik heb mijn eigen gesloten Facebookgroep Syndroom van West gestart. Soms zit ik in de nacht nog te googlen op epilepsie. Ik noem mezelf geen ervaringsdeskundige, want ik zal nooit weten hoe het voelt om een aanval te hebben. Dat weet alleen Jack en de neuroloog heeft mij ooit gezegd dat het hem pijn doet. Ik zie dat ook aan Jack, aan zijn blik.

Met zusje Mikki

Depakine
Jack heeft in totaal 3 maanden een sonde gehad puur voor de medicatie omdat hij alles terug spuugde en heftig protesteerde. Gelukkig is dat nu geen probleem meer, soms protesteert hij, maar meestal gaat het toedienen nu probleemloos via een spuitje in zijn mond en heeft hij dus geen sonde meer nodig. Eén van zijn medicatieflesjes, Depakine, lekt soms een beetje langs de rand. Soms lik ik dan achteloos mijn vingers af. Ik schrok de eerste keer van de tinteling die de Depakine op mijn lippen teweeg bracht: het verdoofde mijn lippen! Ik snap nu wel dat het heel naar is om dat dan in je keel te krijgen en waarom Jack in het begin zo protesteert.

 

Bang voor terugval
Jack slikt nu 3 soorten anti-epileptica: Keppra, Depakine en Clobazam en hij krijgt sinds juni 2018 een half jaar lang methylprednison via een infuus. Hiervoor wordt hij elke 2 weken een dag opgenomen, ik ben hier steeds bij. De methylprednisolon eindigt in december 2018, hier kun je niet eeuwig mee doorgaan. De anti-epileptica blijft hij natuurlijk houden. En dan? Dan is het afwachten. Mijn gevoel zegt dat de epilepsie dan in alle hevigheid zal terugkeren, dat was ook zo bij de 2 stootkuren prednison, na het stoppen zag je binnen 8 tot 10 weken de epilepsie verergeren. Dat hoeft nu natuurlijk niet zo te zijn: de behandeling met methylprednisolon die Jack nu krijgt is experimenteel. De neuroloog hoopt dat het ergste hiermee ingedamd is. Echter, Jack heeft nog steeds onderdrukte kleine aanvalletjes. Dit uit zich door het schudden van zijn hoofd en het wegdraaien met de ogen. Ik maak me oprecht zorgen dat hij net zoals vorig jaar rond zijn verjaardag een terugval krijgt. Mocht dit zo zijn dan worden we doorverwezen naar epilepsiecentrum Sein, omdat Jack niet weer prednison mag krijgen, hij heeft vanaf dat hij 7 maanden is al zoveel prednison gehad.

Ons tweede thuis
Jack heeft Moeilijk Instelbare Epilepsie (MIE), officieel wordt epilepsie ‘moeilijk instelbaar’ genoemd als twee anti-epileptica zijn geprobeerd met onvoldoende resultaat. Vandaar de experimentele behandeling met methylprednisolon. Dit jaar is Jack 9 keer opgenomen geweest voor zijn epilepsie. Dan reken ik de opnames van elke twee weken voor het infuus nog niet eens mee. Ik ken al het personeel van de kinderafdeling, van de dokters tot het facilitair personeel. Ik voel me er oprecht thuis. Raar is dat maar ook weer mooi, want ik lees wel eens andere verhalen van ouders die niet zo serieus worden genomen.

April met prednisonhoofd

Kamer 12
Kamer 12, de kamer waar Jack heel veel gelegen heeft, vind ik stiekem ‘onze kamer’. Het is een vreemd jaar geweest: er is ontdekt dat Jack een mutatie (afwijking, genaamd mTOR) in zijn DNA heeft waardoor hij epilepsie heeft. Daarnaast heeft hij inmiddels een forse ontwikkelingsachterstand door de epilepsie en krijgt hij hiervoor logopedie, diëtiek en fysiotherapie aan huis. Ook heeft en krijgt hij aangepaste middelen, zoals een kinderwagen en kinderstoel. Ik moet hem bij alles helpen, hij kan bijvoorbeeld niet zelf eten en hij verplaatst zich door te kruipen. Toch gaat hij weer langzaam vooruit en gaat het de laatste weken echt beter met hem: hij speelt zich suf en kruipt lekker veel rond. Soms hijst hij zich op aan de bank. Ik ben nog altijd bang dat Jack een andere vorm van epilepsie gaat ontwikkelen. Hij heeft een verhoogde kans op Lennox van Gastaut. De toekomst zal het uitwijzen wat het gaat worden.

Blijf je ons volgen op Mijn dreumes heeft epilepsie? Ik zou dat super fijn vinden 🙂

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

Lees ook:

Meer informatie over het syndroom van West:

http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/west.php
http://syndroomvanwest.nl

Ik heb ook een eigen gesloten Facebookgroep voor het syndroom van West. De groep heet ook Syndroom van West. Bedoeling van deze groep is informatie delen, je hart luchten, elkaar dingen vragen etc. Gewoon meelezen is natuurlijk ook goed. Ouders van kindjes met West kunnen lid worden: https://www.facebook.com/groups/965633163588670//.

 

 

Mijn baby heeft epilepsie deel 24

Ik kan nu kruipen!

Een drukke maand
Het is alweer een maand geleden sinds ik Mijn baby heeft epilepsie deel 23 schreef. Een maand waarin van alles gebeurd is met Jack. Graag geef ik jullie een update!

Move it baby!
Allereerst goed nieuws: Jack kruipt sinds een week! Met 15.5 maand kruipt hij eindelijk! We zijn er zo blij mee! Het is niet zo dat hij een een noodvaart door de kamer gaat. Het gaat nog wel stuntelig en langzaam, maar kruipen is kruipen! En elke dag doet hij het een stukje beter. Zijn favoriete doel is onze hond Lara. Samen tongen ze er wat van af 🙂 Zijn wereld is nu veel leuker want hij kan zelf ergens naar toe bewegen.

Mijn lachebekje

Observatie revalidatiecentrum
Jack is 2 weken geleden uitgebreid geobserveerd door een team van een revalidatiecentrum. Bedoeling van deze observatie is om te kijken hoever Jack in zijn ontwikkeling is én om te kijken wat hij nodig heeft om zich verder te kunnen ontwikkelen. Voor zijn epilepsie staat Jack natuurlijk onder behandeling van de neuroloog en kinderarts. Jack is geobserveerd door 2 revalidatieartsen, een psycholoog/orthopedagoog, logopedist, fysiotherapeut en ergotherapeut. Jack ging tijdens de observatie spelen en eten. Ondertussen werd alles gefilmd en moest ik allerlei vragen beantwoorden.

De bevindingen
Vorige week kregen we de bevindingen. Wat we al dachten werd bevestigd: Jack loopt achter in zijn ontwikkeling. Dit geldt voor alle onderdelen: spraak, grove en fijne motoriek, bewegen, eten en verstand. Hij wordt nu door het observatieteam geschat op 8 maanden. Hij is bijna 16 maanden oud, oftewel hij loopt voor de helft achter. De achterstand komt door de epilepsie, het syndroom van West is een kwaadaardige vorm van epilepsie waardoor baby’s stil staan in hun ontwikkeling of vaardigheden die ze al konden verliezen. Voor de helft achterlopen op zo’n jonge leeftijd heeft vaak grote gevolgen voor de ontwikkeling op de lange termijn, omdat kinderen juist de eerste jaren de grootste stappen nemen. Of hij deze achterstand gaat inhalen zal de toekomst moeten uitwijzen en is ook afhankelijk van hoe zijn epilepsie zal zijn de komende jaren.

Knuffelen&spelen met de hond

Super lieve baby
Natuurlijk wist ik dit wel, ik zeg ook altijd ik heb gewoon nog een baby! Het is echt nog geen dreumes qua doen en laten. Wat ze ook zagen: dat Jack een heel lief innemend jongetje is dat echt spreekt met zijn ogen. Dat vind ik ook! Ik heb eerlijk gezegd nog nooit zo’n lief kindje gekend.

Wat gaan we doen
Aangegeven werd dat Jack nog te jong is om een aantal dagen in een revalidatiecentrum door te brengen. Daarom wordt de zorg aan huis uitgebreid/geïntensiveerd. De volgende dingen gaan we doen:

  • Jack krijgt nu elke week fysiotherapie aan huis in plaats van om de week. Doel hiervan is dat Jack nog meer stappen gaat maken in zijn bewegingen, zoals leren staan en uiteindelijk lopen
  • Jack krijgt prelogopedie (preverbale logopedie) aan huis van een logopedist. Prelogopedie is een behandeling van eet- en drinkproblemen en/of slikstoornissen. Jack kan bijvoorbeeld niet kauwen en alleen alles glad gepureerd eten. Doordat hij moeite heeft met eten is hij ook te dun. Ook zelf eten (bijvoorbeeld een stukje brood) gaat erg moeizaam. Prelogopedie is waarschijnlijk dus erg goed voor Jack.
  • Jack krijgt ergotherapie aan huis van een ergotherapeut. Een ergotherapeut kijkt onder andere wat er nodig is aan hulpmiddelen. Bij Jack is al aangegeven dat hij een speciale eetstoel krijgt waarin hij meer steun heeft. Jack heeft tijdens het eten vaak epileptische aanvallen en is dan onrustig waardoor hij niet meer kan eten. Een aangepaste stoel kan hem dan meer comfort bieden. Ook is gesproken over een verzwaard vestje die hij ’s avonds in bed kan aantrekken om meer tot rust te komen.
  • Soms lijkt het dat Jack me niet goed hoort. Het viel mij eerst niet zo op, maar het observatieteam viel het wel op. Als ik bijvoorbeeld hard klap achter hem draait hij zich niet om. Zodra hij me ziet begint hij wel te lachen, ik trek ook vaak vrolijke bekken naar hem, dus zo raar is dat niet 🙂 Ik heb niet het idee dat hij doof is, want als ik zing wordt hij vaak rustig, misschien is hij slechthorend. Het kan ook zijn dat alles vertraagd bij hem binnenkomt. Er wordt een gehoortest aangevraagd, dit moet nog overlegd worden met de kinderarts van Jack.
  • We gaan op consult bij een diëtist om te kijken hoe Jack meer kan aankomen. Dit hangt natuurlijk samen met de prelogopedie, als hij beter kan eten zal hij uiteindelijk ook meer eten. Ik geef hem al goed en gezond eten, zoals eieren, avocado, roomboter, slagroom, volle yoghurt/ kwark/melk, allerlei soorten groenten en fruit, vlees en vis en pap. Maar dan moet hij het wel opeten en het probleem qua mondmotoriek en handmotoriek moet eerst aangepakt worden. Ook de aangepaste eetstoel zal bijdragen aan het beter eten van Jack. Gelukkig krijgt hij onbeperkt de borst

Over een half jaar hebben we weer een gesprek met de revalidatiearts. Misschien wordt hij dan weer geobserveerd. De fysiotherapie heeft hij al een tijd, de rest wordt de komende tijd opgestart.

Jack krijgt nog lekker vaak de borst!

Proost!
Jack kroop vorige week naar de rietjesbeker van Mikki en begon te drinken. Ik was natuurlijk direct enthousiast! De beker van Mikki is te groot en heeft geen handige grip voor Jack, dus ik heb voor hem 2 andere rietjesbekers gekocht. Hij drinkt er nu volle melk of water uit. De helft gaat er wel naast en hij gooit hem vaak weg, maar ach: hij heeft er zo’n lol in!

Iedere 2 weken een dag infuus
Jack krijgt nu om de week een dag methylprednisolon via het infuus. Hij ligt hiervoor steeds een dag in het ziekenhuis op de afdeling waar hij altijd opgenomen is, ik ben er steeds bij. We gaan dit een half jaar doen, hij heeft er nu een maand opzitten, hij heeft dus 2 kuren gehad. Na de eerste kuur ging hij dingen pakken. Na de tweede kuur ging hij kruipen. Hij gaat dus kleine stapjes vooruit. We zien ook dat hij zich iets beter voelt in vergelijking met een paar weken geleden. Hij krijgt naast de metylprednislon tweemaal per dag de medicijnen Depakine, Clobazam en Keppra, dit zijn allemaal anti epileptica. Ook krijgt hij een maagbeschermer. Deze medicijnen dienen we zelf toe via een spuitje in zijn mond.

Wel draait en schudt hij nog elke dag met zijn hoofd en ogen. Vooral de laatste dagen voordat een kuur methylprednisolon weer begint neemt dit draaien en schudden toe. Soms zo hard dat hij zijn hoofd stoot aan de eettafel, dit is wel heel zielig. Hij heeft die methylprednisolon dus echt nodig om het schudden en draaien enigszins in toom te houden.

De dag van de kuur zelf en 2 dagen erna is Jack steeds heel slapjes. Gelukkig is mama daar dan om hem extra veel te knuffelen!

Mijn super lieve baby

Bloedarmoede
Ontdekt is dat Jack bloedarmoede heeft. Dit kan komen door de medicijnen, maar het kan ook komen omdat hij niet zo goed eet. Een combinatie is ook mogelijk. Jack krijgt hiervoor sinds een maand ijzerdrankje driemaal per dag toegediend via een spuitje in zijn mond, dit doen we ook zelf.

Klinisch geneticus
Volgende week hebben we eindelijk een 2e gesprek met de klinisch geneticus over de 3 mutaties die bij Jack zijn gevonden: mTOR, MECP2 en HNRNPU. Het vermoeden is dat mTOR echt een fout (mutatie) is dat erge gevolgen heeft dat dus leidt tot zijn epilepsie. Echter, als ik of mijn man ook drager zijn kan het niet de fout zijn, want dan hadden wij ook klachten moeten hebben. We moesten dus bloed prikken en krijgen volgende week de uitslag. Nu heb ik zelf veel zitten googlen op MECP2 en ik herken Jack hierin. Ik heb dit gemaild naar de klinisch geneticus. Erg spannend dus volgende week!

Yoga
Sinds een maand doe ik aan yoga. De laatste 10 minuten doe je je ogen dicht en denk je even aan niks. Bij mij komen dan altijd lieve beelden op van Jack. Meestal komen er dan wat tranen. Ik maak me zorgen om hem, maar hij geeft me ook veel vreugde. Hij is zo’n lieve positivo! Ik zou me geen leven meer zonder hem kunnen voorstellen. De tranen veeg ik snel weg voordat de muziek uit gaat. Niet omdat ik me schaam, maar omdat het verdriet dan weer weg is. En ik weer snel naar Jack wil gaan, zodat hij weer in mijn armen kan gaan slapen.

Ik houd jullie op de hoogte!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

Lees ook:

Meer informatie over het syndroom van West:

http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/west.php
http://syndroomvanwest.nl

Ik heb ook een eigen gesloten Facebookgroep voor het syndroom van West. De groep heet ook Syndroom van West. Bedoeling van deze groep is informatie delen, je hart luchten, elkaar dingen vragen etc. Gewoon meelezen is natuurlijk ook goed. Ouders van kindjes met West kunnen lid worden: https://www.facebook.com/groups/965633163588670//.