Mijn baby heeft epilepsie deel 11

Lekker knuffelen met mama

In mijn armen
De helft van mijn nachten slaap ik met jou in mijn armen. Je durft nog niet altijd alleen te slapen sinds je epilepsie hebt. Je opa heeft een cosleeper helemaal op maat aan mijn bed gemaakt, maar toch blijf je het liefst in mijn armen slapen. Soms slaap je 1 of 2 nachten wel in die cosleeper. Dan weet ik niet hoe snel ik lekker breed uit in mijn bed moet gaan liggen. Je vader ligt dan wel een beetje in de weg. Als hij te hard snurkt knijp ik in zijn neus want ik wil dat jij lekker kan slapen. Als ik geluk heb wordt je om 5 uur wakker, maar vaak is dat ook eerder en vaker. Dan wil je bij me drinken. Na zo’n goede nacht in je cosleeper wil je om 5 uur toch meestal in mijn armen blijven liggen. Vaak worden we dan samen wakker een paar uur later. Ik met een stijve nek en rug, jij heerlijk relaxed sabbelend aan de borst. Maar dan kijk ik in je oogjes en breekt mijn hart. In duizend stukjes. Ik hou zoveel van jou. Je hebt me nodig, de laatste maanden zoveel. Wat kan mij dan een stijve nek nog schelen. Gelukkig hoor ik je ’s nachts niet meer hijgen voordat je een aanval krijgt. Dat heb je al 10 dagen niet meer gehad. Ik krijg steeds meer vertrouwen dat we het samen gaan redden. Mijn lieve Jack.

Alweer 5 weken thuis
Jack wordt behandeld voor epilepsie, het syndroom van West. Zoals jullie konden lezen in Mijn baby heeft epilepsie deel 10 zijn Jack en ik na een maand in het ziekenhuis te hebben gelegen weer thuis. We zijn alweer 5 weken thuis! Deze week hadden we de 2e controle bij de neuroloog en de kinderarts. En ik heb goed nieuws: ze zijn heel tevreden over Jacks vooruitgang!

Jacks moves
Toen we op controle kwamen deed Jack erg zijn best: hij liet letterlijk zien welke moves hij allemaal wel niet kon. Hij ging rollen van de ene zij naar de andere, op zijn knietjes en heel veel lachen. Ik voelde me helemaal gloeien van trots, want wij vinden het ook beter gaan met Jack. Natuurlijk zijn we er nog lang niet, Jack krijgt zware medicatie en kinderfysiotherapie. Maar hij is weer blij en ontwikkelt zich stapje voor stapje. Daarnaast heeft Jack 10 dagen geen aanval meer gehad. Wel zien we onderdrukte aanvallen, maar dat is een goed teken. De medicatie slaat waarschijnlijk aan en onderdrukt de aanvallen.

Oorzaken syndroom van West
Het syndroom van West kan veel verschillende oorzaken hebben en wordt onderverdeeld in 3 vormen. Bij Jack is nog niet duidelijk welke vorm hij heeft, de onderzoeken lopen nog:

  • Symptomatische vorm (75% van de gevallen) : alleen bij de symptomatische vorm van het syndroom van West is de oorzaak bekend. Diverse aandoeningen kunnen het syndroom van West veroorzaken, zoals een afwijking aan de hersenen, een stofwisselingsziekte of een mutatie in het DNA.
  • Cryptogene vorm (10-15% van de gevallen) : wanneer er geen oorzaak geïdentificeerd kan worden, maar er wel aanwijzingen zijn voor een oorzaak, spreken we van het cryptogene syndroom van West.
  • Idiopathische vorm (10-15% van de gevallen) : bij de idiopatische vorm van het syndroom van West is er geen oorzaak bekend en zijn er ook geen aanwijzingen voor een specifieke oorzaak.

De prognose bij het syndroom van West hangt zeer sterk af van de oorzaak van het syndroom en hoelang het al aan de gang is. Over het algemeen is de prognose voor kinderen met de idiopatische vorm van het syndroom beter dan voor kinderen met de symptomatische vorm.

Bron bovenstaande teksten:https://www.syndroom.info/syndroom-van-west/#symptomen-syndroom-van-west

Ik ben wakker mama!

Uitslagen Jack
De uitslagen voor de stofwisselingsziekten waren binnen: deze waren goed! Dat Jack het syndroom van West heeft wordt dus niet veroorzaakt door een stofwisselingsziekte. Uit het bloedonderzoek kwam al eerder geen afwijkingen naar voren. Ik had dit eigenlijk wel verwacht, omdat ik Jack niet herkende in de meest voorkomende stofwisselingsziekten die vaak gepaard gaan met het syndroom van West.

De uitslagen van het erfelijkheidsonderzoek ( mutatie DNA) waren helaas nog niet binnen. Vermoed wordt dat het in het DNA van Jack zit, dan zou hij de symptomatische vorm van het syndroom van West hebben. Maar het kan ook zijn dat hij de idiopathische vorm heeft. De uitslagen hiervan zijn dus nog spannend.

Jack heeft toen hij in het ziekenhuis lag een MRI gehad en hieruit bleek dat de epilepsie bij hem niet veroorzaakt wordt door een afwijking in de hersenen.

De bloeddruk van Jack is nog steeds te hoog, dit komt omdat hij een tijd prednisolon heeft gehad en nu het zusje van prednisolon, hydrocortison. Zijn bloeddruk wordt goed in de gaten gehouden. Hij kan ook suikerziekte krijgen door beide medicijnen, dus zijn plas wordt ook steeds getest, ook de komende week. Er wordt dan direct ook een hartfilmpje gemaakt, omdat Jack hartritmestoornissen heeft. Dit is allemaal ter controle. De uitslagen krijgen we waarschijnlijk de week erop.

Genieten in bad

Volgende EEG
Half januari krijgt Jack zijn 8e EEG, een hersenfilmpje. Er wordt dan bekeken of de epilepsie is afgenomen in zijn hoofdje. De week erna krijgen we de uitslag en daarna moeten we weer op controle bij de kinderarts en neuroloog. Oftewel nog een lange weg te gaan!

Vanavond het is het kerstavond. Ik luister naar het liedje van Ed Sheeran, Perfect. Het wordt mijn eerste Kerst met jou. Jack, jij bent perfect. Ondanks je ziekte blijf je vechten. En ik blijf je helpen. We maken van 2018 een beter jaar dan 2017. En je mag in mijn armen blijven slapen zolang je dat nodig hebt.

Ik houd jullie op de hoogte!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

Lees ook:

Meer informatie over het syndroom van West:

http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/west.php
http://syndroomvanwest.nl

Ik heb ook een eigen gesloten Facebookgroep voor het syndroom van West. De groep heet ook Syndroom van West. Bedoeling van deze groep is informatie delen, je hart luchten, elkaar dingen vragen etc. Gewoon meelezen is natuurlijk ook goed. Ouders van kindjes met West kunnen lid worden: https://www.facebook.com/groups/965633163588670//.

Mijn baby heeft epilepsie deel 10

Lekker in de auto!

Lekker thuis
Jack wordt behandeld voor epilepsie, het syndroom van West. Zoals jullie konden lezen in Mijn baby heeft epilepsie deel 9 zijn Jack en ik 2 weken geleden weer naar huis gegaan. Graag vertel ik hoe het gaat!

Aan mama vast
Ik had al veel eerder een update willen schrijven. Ik had echter geen tijd meer! Dit komt voornamelijk door Jack, die continue op me ligt. Op de bank, in bed….hij accepteerde eigenlijk niet om alleen in bedje te liggen. Waarom zou je ook, als je ook OP mama kan liggen 🙂 Ik heb een cosleeper aan mijn bed vastzitten, dus als hij alleen slaapt ligt hij maar een paar centimeter naast me. Maar blijkbaar is dat nog een stap teveel voor Jack. In het ziekenhuis sliep Jack ook al veel op me, maar meestal ging hij wel rond 23.00 uur even 2 uurtjes alleen slapen. En in de ochtend rond 06.00 uur. Dat waren de tijden dat ik uit mijn bed sneakte om even lekker te schrijven. FREEDOM zong ik dan stilletjes in mezelf. Thuis is het dus echt anders, hij slaapt het liefst de hele nacht en avond op me. Overdag slaapt hij ook weinig tot niet, en als hij dan slaapt doe ik snel even het huishouden. Jack heeft toevallig eergisteren en vannacht grotendeels in zijn bedje geslapen. Dus ik ben die twee ochtenden uit bed gesneakt om alvast dit stukje te schrijven!

Dubbel gevoel
Ik moest erg wennen om weer thuis te zijn na zo lang met Jack in het ziekenhuis te zijn geweest. Jack heeft immers eerst 7 dagen in het ziekenhuis gelegen, daarna was hij 6 dagen thuis en daarna heeft hij 22 dagen in het ziekenhuis gelegen. Alles bij elkaar dus een maand en ik was dag en nacht bij hem. Ik moest de dag dat we naar huis gingen steeds huilen. Natuurlijk was ik ook wel blij, maar ik was ook bang. Ik bleef maar huilen!

Het heeft wel een week geduurd voordat ik me weer echt thuis voelde. Het is erg fijn dat mijn familie, schoonfamilie en vrienden ons helpen. Elke dag komt er wel iemand langs om me met de kinderen en de hond te helpen. Dat vind ik erg fijn, want dan kan ik Jack goed in de gaten houden!

Hoe gaat het nu?
Ik heb goed nieuws: het gaat een stuk beter met Jack! Hij is super vrolijk en je ziet hem met de dag opknappen. Het thuis zijn doet hem erg goed. Dat hij is opgeknapt komt denk ik ook doordat de prednisolon is afgebouwd. Jack voelde zich door de prednisolon echt super slecht en je zag hem opknappen toen de dosis werd afgebouwd. Prednisolon moet na een stootkuur ook worden afgebouwd, anders krijg je schade.

De prednisolon is nu sinds een week eraf (hij heeft het dan 5 weken gehad) en Jack krijgt nu hydrocortison, het zusje van prednisolon. Dit krijgt hij in principe tot januari, het wordt langzaam afgebouwd, het kan verlengd worden. Hij krijgt sowieso voor langere tijd (tot een jaar waarschijnlijk) hydrocortison na januari als hij ziek wordt volgens een ‘stressschema’. Als je ziek wordt maak je stresshormonen aan om de ziekte te lijf te gaan. Jack maakt deze voor lange tijd niet aan wegens de stootkuur prednisolon. Daarom moet hij als hij ziek wordt volgens een stressschema 5 keer per dag met hydrocortison krijgen. Hij moet dat nu ook al krijgen als hij ziek is naast zijn gewone dosis hydrocortison. Gelukkig is hij nog niet ziek geweest.

Jack heeft door de prednisolon ook een dikker hoofd gekregen, ik noem hem mijn lekkere dikkopje. Ik zat laatst foto’s te bekijken en het is echt een verschil. Ik moet wel zeggen dat de laatste week de zwelling al afneemt. Onderstaande foto’s zit een maand tussen. Je ziet echt een heel ander hoofd!

Nieuw medicijn
Omdat de prednisolon eraf is en de hydrocortison wordt afgebouwd heeft Jack een nieuw medicijn toegevoegd gekregen: Depakine, dit is een anti-epileptica. Hij krijgt ook nog Keppra, een ander anti-epileptica, dit kreeg hij ook in in het ziekenhuis. Sinds afgelopen week heeft Jack een paar dagen geen salaamkrampen gehad. Dit is een super goed teken, want dat kan betekenen dat de epilepsie met medicijnen onder controle is. Gisteravond had hij helaas 1 salaamkramp, maar daarvoor dus een paar dagen niet! Het kan natuurlijk zijn dat ik er een paar per dag mis, omdat ik thuis niet zoals in het ziekenhuis er zo boven op zit (al probeer ik dat wel). Toch denken we dat het echt veel minder is geworden. We zijn ook met Jack op controle geweest bij de neuroloog en de kinderarts en die waren tevreden met de vooruitgang.

Kinderfysio
Jack kon voordat hij epilepsie kreeg door de hele huiskamer rollen/tijgeren en mama zeggen. Dit kon hij niet meer door de epilepsie en dat was erg verdrietig. Door het syndroom van West staan kindjes vaak stil in hun ontwikkeling en leren ze vaardigheden die ze al konden af. Maar heel goed nieuws: Jack zegt weer mama! Het is mama voor en na! Hij zegt al mama sinds hij 5 maanden is, dat is vroeg en best bijzonder. Ik ben zo blij dat hij weer mama zegt

Voor het rollen/tijgeren krijgt Jack nu kinderfysiotherapie. Er komt nu elke week/om de week een kinderfysiotherapeut langs die oefeningen met Jack doet om hem te stimuleren. Met die oefeningen kunnen we thuis aan de slag. Jack scoort lager dan een kindje van zijn leeftijd gemiddeld doet, maar de kinderfysiotherapeut heeft er alle vertrouwen in dat hij het weer gaat oppakken. Het is ook niet dat Jack niet meer kan rollen, hij heeft moeite om van zijn buik naar zijn rug te rollen en door te rollen/tijgeren. Daarnaast is zijn nekje nog heel onstabiel. Maar met veel oefenen en geduld komt dit waarschijnlijk wel goed.

Sinterklaasviering, Jack genoot!

Lekker happen
Jack wilde niet eten in het ziekenhuis, pas de laatste 2 dagen at hij wat. Hij wilde toen niet eten in de kinderstoel, niet in het wippertje, niet bij ons op schoot. Dit komt waarschijnlijk omdat hij een aversie heeft gekregen tegen dingen in zijn mond door alle spuiten met medicatie die hij steeds in zijn mond toegediend kreeg. Jack wilde echter wel eten in de maxi cosi. Ik kwam daar per ongeluk achter toen ik een keer met hem rondliep met de maxi cosi vastgeklikt in de kinderwagen. Ik gaf hem een hapje en warempel: hij smulde!  Ik voer hem nu dus steeds in de maxi cosi en dat gaat super goed! Ik zet Jack nog niet in de kinderstoel, omdat hij volgens de kinderfysiotherapeut daarin teveel energie verliest omdat hij nog niet rechtop kan zitten.

Sonde
Jack krijgt dus medicatie via zijn sonde. Deze medicatie dienen mijn man en ik zelf toe, dit zijn 7 medicijnen per dag. We zijn net twee verplegers 🙂 De sonde wordt elke week door de kinderthuiszorg verwisseld van neusgat/een nieuwe sonde ingezet. Voordat we de medicatie toedienen moeten we altijd controleren of de sonde goed zit door wat maaginhoud terug te pompen via een spuitje. Als er niks komt zit de sonde niet goed en moeten we bellen. Dat is al een paar keer gebeurd. Ook heeft Jack de sonde een keer eruit gerukt en is hij vanzelf een keer eruit gegaan. Gelukkig kunnen we altijd de kinderthuiszorg bellen, dag en nacht.

Wat ik wel moeilijk vind is dat we nooit een ‘shot’ moeten vergeten, want dan krijgt Jack geheid aanvallen. Dit is echt een mega verantwoordelijkheid. De sonde moet er natuurlijk ook een keer van af, zodat de medicatie gewoon via zijn mond ingespoten kan worden. Met de neuroloog hebben we afgesproken om dit langzaam aan te gaan proberen. We hebben hier geen haast mee, want Jack eet net weer goed en ik wil niet dat hij weer een aversie krijgt van dingen in zijn mond. Daarnaast moet elke druppel naar binnen, in het ziekenhuis spuugde Jack de medicatie gewoon terug na een gevecht.

Spelen met zijn vriendje Lucas!

Nog geen uitslagen
Er zijn nog geen uitslagen binnen van het erfelijkheidsonderzoek of stofwisselingsziekten/andere ziekte die het syndroom van West kunnen veroorzaken bij Jack. Ik hoopte op de idiopatische vorm, dit is een vorm waarbij geen oorzaak wordt gevonden voor Jacks epilepsie. De prognoses voor deze groep is gunstiger, daar hoop je als ouder dan natuurlijk op. We denken echter nog steeds dat de epilepsie in het DNA van Jack zit, omdat de medicatie pas later aansloeg en er best veel epilepsie in de familie blijkt voor te komen. Maar op deze uitslagen wachten we dus nog.

Ik houd jullie op de hoogte!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

Lees ook:

Meer informatie over het syndroom van West:

http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/west.php
http://syndroomvanwest.nl

Ik heb ook een eigen gesloten Facebookgroep voor het syndroom van West. De groep heet ook Syndroom van West. Bedoeling van deze groep is informatie delen, je hart luchten, elkaar dingen vragen etc. Gewoon meelezen is natuurlijk ook goed. Ouders van kindjes met West kunnen lid worden: https://www.facebook.com/groups/965633163588670//.

Mijn baby heeft epilepsie deel 9

Plug in baby!

Plug in baby
Nooit meer samen in een ziekenhuisbed in elkaars armen in slaap vallen. Heerlijk veilig, want het bed heeft schotjes aan de zijkanten en Jack ligt toch aan de bewaking. Ik neurie vaak Plug in baby van Muse en dat neem ik heel letterlijk, want ik schakel de draadjes van de bewaking die aan Jack vast zitten elke avond in. De draadjes zijn zo lang dat hij gewoon in mijn armen kan liggen. Samen lekker slapen, want geen snurkende papa die in de weg ligt. De laatste keer thee halen in een donkere ziekenhuishal voordat ik weer een update schrijf voor mijn blog. Hoezo alles de laatste keer? Na 3 weken ziekenhuis gaat Jack weer naar huis! Ja je leest het goed. JACK GAAT NAAR HUIS!!!

Vorige week
Jack wordt behandeld voor epilepsie, het syndroom van West. Zoals jullie konden lezen in Mijn baby heeft epilepsie deel 8 had Jack vorige week een EEG.  De uitslag was toen helder: de epilepsie is niet verminderd. Hij is ook niet verslechterd. Het moet natuurlijk verminderen, de EEG zat nog vol epilepsie. De neuroloog gaf toen aan dat het effect van de medicatie misschien wat langer de tijd nodig heeft. Jack had toen net de 2 weken stootkuur prednisolon erop zitten. De stootkuur mag maximaal 2 weken worden gegeven, deze wordt langzaam sinds vorige week afgebouwd. De anti epileptica Keppra is toen verhoogd naar de maximale dosis. Jack zat toen nog erg slecht in zijn vel.

Weer lekker aan de borst tijdens de EEG!

De 6e EEG
Gisteren had Jack zijn 6e EEG in 5 weken. Ik vond dit erg spannend, want zou de EEG nu wel beter zijn? We waren immers al een week verder. Daarnaast heeft Jack nog steeds 5 tot 8 aanvallen per dag. Deze aanvallen duren geen minuten lang meer zoals weken geleden, maar bij elke aanval heeft hij steeds 1 tot 3 salaamkrampen.

De uitslag van de EEG was iets beter dan vorige week: de epilepsie was nog niet verminderd of verbeterd, maar het was wel iets rustiger in Jacks hoofd. En dat kan wel kloppen, want Jack is sinds 3 dagen weer stukken vrolijker! Hij kraait, blaast met zijn tong en lacht. Heerlijk!

 

Naar huis
We mogen dus weer naar huis. En weet je? Ik vind dat best even slikken. Natuurlijk ben ik ook blij. Maar ik heb ook even super hard gehuild toen de arts weg was. Want hoezo naar huis als alles nog niet goed is? En thuis kan ik hem natuurlijk niet zo goed in de gaten houden als hier in het ziekenhuis. Ik heb ook nog een peuter, een hond en natuurlijk het huishouden. Maar Jack heeft nu eenmaal epilepsie en we moeten natuurlijk een keer naar huis. Met de verpleging hebben we toen afgesproken dat we op donderdag, vandaag dus, naar huis gaan en alles even goed regelen, zodat ik met een beter gevoel naar huis kan gaan met Jack.

Hoe nu verder?
We gaan natuurlijk niet zomaar naar huis, Jack komt onder een hele strenge controle. Allereerst komt hij onder controle van onze 2 kinderneurologen. De medicatie wordt voortgezet  (hiervoor is een heel schema) en we moeten goed alles blijven opschrijven/filmen, zodat we dit kunnen laten zien bij de vele controles. De medicatie wordt steeds afgestemd en hij blijft EEG’s krijgen. Als de aanvallen toenemen moeten we direct bellen. Jack kan altijd met spoed weer worden opgenomen.

Daarnaast komt Jack onder controle bij de kinderarts. Als Jack ziek is, slecht eet of slaapt, dan moeten we altijd tussendoor bellen. Er wordt dan bekeken wat er aan medicatie moet worden toegevoegd. Omdat Jack geen weerstand meer heeft door de prednisolon is dit heel belangrijk. Daarnaast wordt bij de controles zijn bloeddruk en het suikergehalte in zijn plas gemeten.

Wat heel fijn is: de kinderthuiszorg wordt ingeschakeld voor het onderhoud van zijn sonde. De medicatie toedienen via zijn sonde kunnen mijn man en ik nu heel goed. De kinderthuiszorg is er om de sonde regelmatig te verwisselen van neusgat en een nieuwe in te zetten. Ook als de sonde er per ongeluk uit wordt getrokken kunnen we dag en nacht de kinderthuiszorg bellen.

Om Jack meer te stimuleren en te prikkelen komt ook de kinderfysiotherapeut aan huis.

Natuurlijk ben ik bang om naar huis te aan, maar alle zorg is nu wel goed geregeld. Met 1 belletje zijn we zo weer in het ziekenhuis.

Jack is weer vrolijk

Heftige West
Ik ben elke dag aan het zoeken op het syndroom van West op het Internet. Ik hoopte op de idiopatische vorm, dit is een vorm waarbij geen oorzaak wordt gevonden voor Jacks epilepsie. De prognoses voor deze groep is gunstiger, daar hoop je als ouder dan natuurlijk op. We zijn echter nu al 5 weken bezig met medicatie en Jacks EEG is nog steeds niet goed en hij laat elke dag nog salaamkrampen zien. In zowel mijn familie als die van mijn man blijkt best veel epilepsie voor te komen. In de verre familie is vorig jaar zelf een babytweeling overleden aan epilepsie. De epilepsie van deze tweeling bleek te liggen aan een mutatie in hun DNA.

Ik denk nu steeds meer dat de epilepsie in het DNA van Jack zit en de neuroloog gaf gisteren aan dat hij dit ook vermoed. Daarnaast gaf hij ook aan dat Jack een zware vorm van het syndroom van West heeft. Bij een aantal kindjes met West slaat de medicatie eerder of beter aan, bij Jack is dit nog niet het geval. Het erfelijkheidsonderzoek wordt daarom nu versneld ingezet, zodat de medicatie nog beter afgestemd kan worden op Jack.

Mijn 2 dotjes!

Heimwee
De laatste keer ontbijt uitzoeken in de kar, geinen met de voedingsassistenten in de keuken. De laatste keer douchen in onze ziekenhuiskamer. Bloggen in het donker als Jack eindelijk slaapt. De lekkere koffiebroodjes in de kantine…Ik ga nog heimwee krijgen! Ik ben nu in totaal met Jack 4 weken in het ziekenhuis geweest: 7 dagen de eerste keer, toen 6 dagen thuis en nu dus 3 weken en 1 dag. Jack en ik hebben ritme en rituelen gekregen in het ziekenhuis. Straks ben ik weer thuis, zie ik mijn heerlijke dochter Mikki weer. Natuurlijk heb ik haar veel gezien in het ziekenhuis, maar oh wat heb ik haar gemist!!! En mijn hond Lara! En mijn man natuurlijk, laat ik die niet vergeten 😉

Ja, het zal even wennen zijn. Maar epilepsie hoort nu eenmaal bij Jack, en daarmee zullen we moeten leren leven, ook thuis. Jack sliep thuis al in een bedje naast mijn bed, maar die stond niet vast aan mijn bed en wordt te klein. Gelukkig wordt thuis nu een co-sleeper aan mijn bed gemaakt, zodat Jack nog steeds in mijn armen kan slapen. Papa knijpen we gewoon in zijn neus als hij te hard snurkt 🙂 Ik ga een buikdrager gebruiken, zodat Jack lekker veel bij me is. En bij noodsituaties komen we gewoon weer terug.

 Ik houd jullie op de hoogte!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

Lees ook:

Meer informatie over het syndroom van West:

http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/west.php
http://syndroomvanwest.nl

Ik heb ook een eigen gesloten Facebookgroep voor het syndroom van West. De groep heet ook Syndroom van West. Bedoeling van deze groep is informatie delen, je hart luchten, elkaar dingen vragen etc. Gewoon meelezen is natuurlijk ook goed. Ouders van kindjes met West kunnen lid worden: https://www.facebook.com/groups/965633163588670//.