Verhalenwedstrijd
Ik heb meegedaan aan een verhalenwedstrijd. Dit keer aan een lokale verhalenwedstrijd van de gemeente Enschede. De verhalenwedstrijd is een onderdeel van de Week van de amateurkunst.

De criteria zijn dat de verhalen niet meer dan 750 woorden mogen tellen en het verhaal zich afspeelt tegen een Enschedees decor.

Helaas ben ik niet genomineerd voor de juryprijs of de publieksprijs. Maar ik deel natuurlijk wel graag mijn inzending. Mijn verhaal heet ‘Het bruggetje’ en staat hieronder!

HET BRUGGETJE

Kasper
Soms zat hij langs het spoor. Uren achter elkaar. Vaak eerst onder het bruggetje om zichzelf moed in te praten. Af en toe kwam er een fietser voorbij of hangjongeren die met schimmige zaakjes bezig waren. Dan sprong hij over het hek. Het spoor was dan maar een paar meter van hem verwijderd. Als hij de trein hoorde naderen bonsde zijn hart zowat uit zijn borstkas. De felle lichten van de trein schenen dan volop in zijn gezicht. Springen, dat zou hij doen. Maar keer op keer bleef hij zitten. Hij vond zichzelf een lafbek. Want als hij echt wilde springen, dan had hij dat toch allang gedaan? Als hij zou springen, zou hij van alles af zijn. Zijn grote liefde Marleen. Hij kon haar toch nooit krijgen.

Vanavond is het weer zo’n avond. Hij zit tegen het muurtje van het bruggetje. Hij staart naar de graffiti op de muren. In de verte hoort hij een vrouwenstem mopperen. Tijd om zich te verschuilen.

Marleen
De snijdende kou gaat dwars door haar handschoenen. Kleine wolkjes stijgen langzaam op uit haar mond bij elke trap die ze maakt. De Oosterstraat is een lange straat waar maar geen eind aan lijkt te komen. Tientallen bomen en lantaarnpalen doeken op als schimmige obstakels langs de kant van de weg. Zometeen is ze bij de Edo Bergsmabrug. De mist hangt als een dikke deken over de weg. Hard trapt ze door. Ze komt echter maar amper vooruit, het lijkt alsof haar wiel niet goed meekomt. Geïrriteerd stapt ze van haar fiets. Haar band is zo goed als plat.

Kasper
Zijn lege bierfles bungelt tussen zijn vingers. Hij ziet haar morren aan haar fiets. Haar lange blonde haar valt voor haar gezicht, ze ziet hem niet. Waarom heeft hij dit nooit eerder bedacht? Ze zouden samen gaan. Voor altijd samen. Hij heft de bierfles op en mikt hard op haar slaap. Ze valt met een smak, met haar gezicht op de grond. Kasper kijkt om zich heen. Niemand te zien, nu moet hij snel zijn. De trein komt over een paar minuten.

Marleen
Ze is nu bij het bruggetje aangekomen. Marleen vindt het maar een enge plek. Het is er donker en soms staan er van die ongure types onder. Stevig loopt ze door. Ze zucht en stopt even. Het lijkt of niet alleen haar band lek is, maar ook of er iets blijft steken. Ze buigt over haar fiets. Ze hoort een mannenstem jammeren. Ze knijpt haar ogen tot spleetjes.

Kasper
Hij weet niet wat hij nu moet doen. Ze is nog niet dood, dus hij kan haar laten liggen. Hij kan ook 112 bellen, maar dan is hij bang dat ze hem traceren. Misschien heeft ze hem toch gezien en geeft ze een signalement. Dan zou hij jaren achter de tralies belanden. Hij slaat de bierfles kapot op de grond en pakt een scherf. Dwars door haar hals, dat gaat hij doen. Gelukkig heeft hij handschoenen en een dikke jas aan. Opeens hoort hij iemand achter zich.
‘Kasper? Ja man, jij bent het.’
Kasper draait zich om en zijn hart slaat over. Marleen.
‘Wat is er gebeurd?’
Marleen knielt naast hem neer en pakt zijn arm.
‘Is ze gevallen? Zullen we 112 bellen?’
Ze zit nu zo dichtbij dat hij haar warme adem voelt in zijn gezicht.
‘Marleen….ik…ik hou van je…’
Lachend kijkt ze hem aan: ‘Ja ik hou ook van jou, je bent mijn beste vriend.’
Hij voelt de glasscherf in zijn hand branden. Ze zouden samen gaan, hij en Marleen, dat is het plan. Hij brengt zijn hand naar voren.
‘Geef dat maar aan mij. Straks denken ze nog dat je een engerd bent.’
Marleen gooit het stuk glas over het hek en draait zich naar hem toe.
Hij voelt de kapotte bierfles in zijn andere hand. Hij is nu zo dichtbij. Opeens voelt hij een kus op zijn lippen.
‘Stiekem ben ik een beetje verliefd op je. Nu helemaal, nu ik jou zo die vrouw zie helpen. Zullen we een keer echt op date gaan?’
Zijn hart slaat over. Dit is nog beter dan in zijn dromen. Hij hoort gekreun achter zich.
‘Rot op creep. Waarom sla je mij met een bierfles op mijn kop?’
Verschrikt draait hij zich om. De vrouw staat weer rechtop.
‘Kasper? Is dat waar? Heb jij dat gedaan?’
Grote bange ogen kijken hem aan.
Hij slaat een oerkreet uit en springt over het hek, het licht tegemoet.

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.


2 Comments on Kort verhaal: het bruggetje

  1. Goed verhaal. Jammer dat je niet bent uitgekozen, maar er zijn genoeg mensen die het leuk vinden om jouw verhalen te lezen. Dus lekker doorgaan met schrijven! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.