Doodzieke Jack
Ik had het al op Facebook Dotjes geschreven: Jack is heel erg ziek geweest. Jack had een bacterie in zijn bloedbaan: een bloedvergiftiging. Veel lezers van Dotjes leefden via Facebook met ons mee, dit deed ons veel goed! Graag vertel ik jullie hoe wij hier achter kwamen en hoe het nu met Jack gaat.

Jack keek apathisch

Een ‘gewone’ maandag
Maandag 3 februari. Mikki, het zusje van Jack, was het weekend ervoor grieperig (koorts en verkouden), maar op zondagavond had Jack opeens hoge koorts en begon hij over te geven. Wij dachten aan een griepje en ik vroeg of mijn beste vriendin de volgende dag wilde oppassen op de ziekenboeg omdat ik moest werken. Geen probleem, ze kwam oppassen.

Echter, ik zat op mijn werk en zag foto’s van Jack voorbij komen waarbij ik vond dat hij ‘dood’ uit zijn ogen keek. Mijn vriendin hield me goed op de hoogte via Whatsapp en zei dat hij veel overgaf. Ze hield hem rechtop omdat hij steeds moest overgeven. Ik vroeg aan haar of ze mee wilde gaan naar de huisarts om half 4, dan had ik toch al een afspraak voor mijn dochter staan (voor vlekjes die jeuken, kreeg ze later koelzalf voor). Ik maakte me zorgen om Jack en wilde dat een dokter naar hem keek.

Samen met grote zus Mikki op de bank

Per ambulance naar het ziekenhuis
De huisarts schrok toen ze Jack zag: ze telde meer dan 60 ademhalingen per minuut waarbij zijn borstkas hard op en neer ging, meer dan 40 graden koorts, was bleek en keek apathisch. Hij reageerde nauwelijks. We moesten direct naar het ziekenhuis per ambulance: Jack mocht vanwege benauwdheid niet meer plat liggen en moest tegen mij rechtop zitten. Wat een geluk dat mijn vriendin hem thuis ook steeds rechtop had gehouden! Mijn dochter moest erg huilen toen ik met Jack afgevoerd werd op een brancard. Gelukkig was mijn beste vriendin mee en kon zij zich over haar ontfermen. Ik ging met Jack in een gillende sirene richting ziekenhuis, in de ambulance kreeg hij zuurstof toegediend. Mijn vriendin reed met mij dochter achter de ambulance aan.

3 soorten antibiotica
In het ziekenhuis stond een team van artsen en verpleegkundigen klaar om Jack direct te onderzoeken. Dit was op de kinderafdeling waar Jack altijd ligt: Jack heeft vanaf zijn 7e maand epilepsie en heeft sindsdien heel veel in het ziekenhuis gelegen. Jack had inmiddels een hartslag van 180 en soms meer. Er werd bloed, urine en vocht uit zijn ruggenmerg afgenomen en een longfoto gemaakt. Jack kreeg direct drie soorten antibiotica via het infuus omdat ze vreesden voor een gevaarlijke bacterie. Ook bleek hij herpes aan zijn mond en plasser te hebben en zijn HB-gehalte (ijzer) was extreem laag.

Ik ben de hele tijd bij Jack in het ziekenhuis geweest

Bloedvergiftiging
In de avond hoorde ik van een arts in opleiding dat Jack waarschijnlijk een longontsteking had door een bacterie. De volgende ochtend hoorde ik van de behandelend arts dat dit niet zo was. Om een lang verhaal kort te maken: ze wisten het niet, maar Jack werd steeds zieker. Hij hield koorts en sliep extreem veel, at bijna niks. Hij lachte zelfs niet en dat doet hij altijd! Er werden steeds bloedtesten afgenomen die op de kweek moesten, dus dat duurde een paar dagen voordat de uitslag er was. Op donderdagavond wisten ze het: Jack had weliswaar een longontsteking, maar dat was niet zijn grootste probleem. Hij had een bacterie in zijn bloedbaan, streptokokken A, oftewel een bloedvergiftiging. Hij was letterlijk doodziek De antibiotica had Jack wel wat geholpen, maar om het echt goed te bestrijden was er een ander soort antibiotica nodig. Er werd die avond direct gestart met twee andere soorten antibiotica, ook weer via het infuus.

Zorgverlof
Omdat Jack heel veel sliep (de eerste twee dagen was hij maar 3 uur per dag wakker in twee sessies) heb ik de eerste twee dagen vanuit het ziekenhuis een beetje gewerkt (bijvoorbeeld in de ochtend toen hij nog sliep), daarna heb ik zorgverlof opgenomen. Mijn dochter werd opgevangen door mijn man, zijn ouders en mijn beste vriendin. Ik wilde er volledig voor Jack zijn, toen hij zoveel in het ziekenhuis lag om zijn epilepsie was ik ook altijd dag en nacht in het ziekenhuis, dus nu ook. Uiteraard kwam mijn dochter en man elke dag langs. Mijn dochter, die er de maandag erg veel verdriet om had, had zich dinsdag herpakt en kwam elke dag als trotse grote zus haar broertje helpen! Ik was zo trots op haar!

Jack ging na een week weer lachen in het ziekenhuis

Rekenfout
Na de nieuwe antibiotica, die op donderdag na 4 dagen ziekenhuis dus was gestart, knapte Jack op, maar toch bleef hij koorts houden in de avond en at hij heel slecht. Op maandag 10 februari, we lagen inmiddels een week in het ziekenhuis, kwam de arts bij me. Er was een fout gemaakt: sinds Jack de nieuwe antibiotica kreeg had hij van 1 soort 3 dagen de verkeerde dosis gekregen; hij kreeg maar 1/3 antibiotica die hij eigenlijk zou moeten krijgen! Daarom bleef hij waarschijnlijk koorts houden en at hij zo slecht. De arts vond het zelf ook heel stom van zichzelf en heeft haar misstap ingediend bij een commissie. Er was domweg een rekenfout gemaakt. Er wordt aan mij nog teruggekoppeld hoe de fout wordt opgepakt in het ziekenhuis.

Na 8 dagen weer naar huis
Het goede nieuws is wel dat Jack daarna de volledige dosis kreeg en opknapte. We mochten dinsdagmiddag 11 februari naar huis en moesten toen oraal (via de mond 3 keer per dag) thuis antibiotica gaan toedienen. Daarvoor had hij dus alles via het infuus gekregen. Jack is altijd een slank jongetje geweest (lees ondergewicht), door zijn epilepsie heeft hij lang veel moeite gehad met eten en hij eet nog veel gepureerd. Hij is echter door de bloedvergiftiging 1,5 kilo afgevallen, hij is nu echt super dun. Daarnaast is zijn HB-gehalte (ijzer) extreem laag, dus nu moeten we drie keer per dag hem ijzer toe dienen. De herpes aan zijn mond en plasser is gelukkig verdwenen, daarvoor in de plaats kreeg hij spruw in zijn mond en op zijn billen šŸ™

Binnenpretje!

Hoe komt hij aan een bloedvergiftiging?
De bacterie die in Jack’s bloed is gevonden is streptokokken A. Deze groep bacteriĆ«n kunnen verschillende ziekten veroorzaken, zoals roodvonk, keelontsteking en krentenbaard. Echter wanneer de bacterie in de bloedbaan of onderliggend weefsel komt is er sprake van een invasieve infectie waarbij ernstige klachten kunnen ontstaan zoals bloedvergiftiging. De bacterie wordt ook wel de ā€˜vleesetende bacterieā€™ genoemd omdat een invasieve infectie kan leiden tot het afsterven van huid en spieren.

De eerste dagen wilde Jack niet lopen en zakte hij vaak door zijn knietjes. We waren toen bang dat de bacterie in zijn spieren of botten terecht was gekomen, gelukkig was dit niet het geval.

Jack heeft een lage weerstand omdat hij heel veel prednison in het verleden heeft gehad vanwege zijn epilepsie. Waarschijnlijk is de bacterie via een wondje in zijn bloed gekomen en heeft hij daardoor een bloedvergiftiging gekregen.

Weer thuis
Woensdag 12 februari waren we net 1 dag thuis en toen begon Jack opeens weer over te geven. Na de tweede keer belde ik de arts, als hij nog een keer overgaf moest ik direct weer langs komen. Gelukkig gaf Jack daarna niet meer over en konden we thuis blijven. Wel ben ik ziek geworden, waarschijnlijk heb ik de streptokokken in mijn keel (bij mij zit het natuurlijk niet in het bloed). Ik had de afgelopen dagen hoge koorts, een dikke keel, bonkend hoofd, overal spierpijn en ik kon van de pijn nauwelijks hoesten maar moest wel vreselijk hoesten. Het was natuurlijk niet zo gek dat ik ziek werd, ik heb 8 dagen lang met Jack in een afgesloten ruimte gezeten (verpleegsters en artsen kwamen met kapjes en speciale kleding steeds bij ons binnen). Ik heb daarom van de arts ook antibiotica voorgeschreven gekregen. Ik merk dat deze aanslaat, ik voel me al een stuk beter, alleen mijn keel is gortdroog en ik heb steeds een rare ijzersmaak in mijn mond.

Weer lekker thuis in bed!

En nu?
Het gaat een stuk beter met Jack. Hij eet weer, loopt lekker door de huiskamer en heeft geen koorts meer. Ook heeft hij weer lol! Jack is nog wel erg moe en heeft weinig energie. Dit kan nog wel zo maanden blijven, de bloedvergiftiging is echt een aanslag op zijn lichaam geweest. Maar ik denk ook: Jack heeft zijn epilepsie twee maal verslagen en onder controle gekregen via medicatie (dat slikt hij natuurlijk nog steeds). Hij heeft mijn leven gered toen hij geboren werd met een keizersnede: toen werd een grote tumor in mijn buik ontdekt. En nu verslaat hij een bloedvergiftiging. Jack is echt een vechter!!!

Morgen krijgt hij voor de laatste keer antibiotica. Nu hopen dat het goed blijft gaan maar daar heb ik vertrouwen in šŸ™‚ Ik heb de komende week lekker vakantie met de kinderen en ga leuke dingen met ze doen. Uiteraard zorg ik ervoor dat Jack voldoende rust krijgt.

Vervolg
Drie dagen voordat Jack werd opgenomen (vrijdag 31 januari) had Jack op de kinderafdeling de hele dag een EEG (hersenfilmpje) dit was al gepland om te kijken hoe het met zijn epilepsie is. Hiervan krijgen we begin maart de uitslag, dit wordt allemaal nog geanalyseerd door de neuroloog. In maart geef ik daarom een update hoe het dan met Jack gaat.

Dank voor al jullie lieve berichtjes! En een dikke kus van Jack!

1 Comment on Jack had bloedvergiftiging

  1. Verdikkeme blijft jullie nou niks bespaard? Is er iets waar jullie of jack mee geholpen zou(den) zijn? Of wat hem zou opvrolijken? Woon niet echt in de buurt maar zou iets kunnen opsturen of eh, geen idee… maar super goed dat je ons zo informeert en beterschap daar. Je hebt 2 top kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.