Maand: oktober 2017

Mijn baby heeft epilepsie deel 5

Lekker tussen de knuffels

Update
Zoals jullie konden lezen in Mijn baby heeft epilepsie deel 4 is Jack na 6 dagen thuis te zijn geweest weer opgenomen in het ziekenhuis. Jack is nu voor veel langere tijd opgenomen omdat er een stootkuur prednisolon is gestart, Jack heeft het syndroom van West (ernstige kinderepilepsie). Uiteraard ben ik weer dag en nacht bij hem. Ik vertel jullie graag hoe het nu gaat.

Jongetje van me
Niet alleen familie en vrienden leven enorm mee met Jack, ook vreemden die me volgen op Facebook n.a.v. mijn blog. Dit is natuurlijk super leuk. De vraag die ik veel krijg is hoe het nu met mij gaat. En ik moet zeggen: met mij gaat het goed. Ik ben een vechter, iemand die gewoon doorgaat. Ik ben bijna altijd positief. Natuurlijk breek ik af en toe, zoals toen ik slecht nieuws kreeg in Mijn baby heeft epilepsie deel 4. Toen heb ik een uur lopen huilen in bed, gelukkig hebben mijn moeder en beste vriendin me toen opgemonterd, de lieverds zijn direct naar het ziekenhuis gekomen. Mijn man heeft me natuurlijk ook getroost. De volgende dag ben ik opgestaan in de ‘Kom maar op stand!’ Tegen Jack zeg ik steeds: ‘We gaan het syndroom van West gewoon verslaan jongetje van me!!!’ En dan lacht hij naar me 🙂

Zonder jou
Ik moet echter geen zielige muziek meer gaan luisteren in het ziekenhuis. Ik word er ongelofelijk depri van. Terwijl ik van nature helemaal niet depri ben. Een aantal dagen geleden heb ik bijvoorbeeld ‘Zonder jou’ geluisterd van Paul de Leeuw, gezongen door Brigitte Heitzer en Freek Bartels. Het liedje gaat over een stel dat uit elkaar gaat, helemaal niet toepasselijk. Maar het refrein gaat zo:

Zonder jou
is alles in mijn leven killer
zonder jou
is alles plotseling veel stiller
zonder jou
is wat voorheen vertrouwd was niet vertrouwd
en zonder jou tegen me aan is elke nacht weer koud

Jack slaapt elke nacht tegen me aan, hij kan niet goed alleen slapen nu hij zo ziek is. Toen ik dat liedje veel geluisterd had dacht ik ’s nachts: wat nou als Jack dood gaat? En we verslaan het niet? Dan ligt hij nooit meer tegen me aan. Nee, ik ga geen depressieve muziek meer luisteren. Ik ga gewoon positief blijven!!

Jack voor de aanval van 8 minuten

Hoe gaat het nu?
Donderdag had Jack een hele slechte dag. Hij had die dag maar liefst 6 aanvallen, dit waren er woensdag, de dag dat hij weer opgenomen was, 4. Jack was gelukkig wel vrolijk en alert, dit is een goed teken. Op vrijdagochtend kreeg Jack een aanval die maar liefst 8 minuten duurde, zijn langste aanval ooit.

Nog meer medicatie
Op vrijdagochend is toen door de neurologen besloten om naast de stootkuur prednisolon nog een anti-eleptica toe te voegen: Keppra. Daarnaast krijgt Jack nu bij aanvallen die langer dan 5 minuten duren rectaal diazepam (valium) toegediend. Door diazepam toe te dienen wordt de epileptische aanval stil gelegd. Jack kreeg de diazepam voor het eerst bij de aanval van 8  minuten op vrijdag. Diazepam is een heel heftig middel. De meeste kinderen vallen direct in slaap van diazepam, want het is ook een slaapmiddel. Jack hoorde natuurlijk bij de uitzonderingen, hij werd nog vrolijker. Hij lijkt op zijn mama 🙂 Pas na ruim 3 uur ging Jack slapen. Op vrijdagavond had Jack weer een aanval van 3 minuten. Hij heeft geen diazepam meer gehad sinds vrijdagochtend.

Jack poseert heel vaak zo

Zaterdag en zondag
De zaterdagochtend begon met 3 kleine aanvallen waarbij Jack steeds 1 of 2 salaamkrampen liet zien. Het klinkt gek, maar daar werden we blij van. Normaal heeft hij bij een aanval 5 tot 20 salaamkrampen, soms nog veel meer. ’s Middags kreeg hij weer een aanval met 1 salaamkramp, helaas opgevolgd door een aanval van 4 minuten met veel salaamkrampen. De rest van de dag had hij geen aanvallen meer en was Jack lekker vrolijk.

Op zondag was Jack heel erg verdrietig. Het begon op zaterdagavond al, toen hij heel erg huilde. Jack heeft in de nacht veel bij mij geslapen en toen wat minder gehuild, maar hij moest perse op mij slapen (dat doet hij sinds hij epilepsie heeft). De hele zondag heeft Jack gehuild, hij voelde zich echt slecht. De neuroloog gaf aan dat Jack zich waarschijnlijk slecht voelt door de prednisolon. Jack trilde ook veel met zijn handjes bij het eten. Hij had de hele dag echter geen aanvallen, dus we waren positief. Uiteindelijk heeft hij in de avond toch nog een aanval van 2 minuten gehad.

Gevecht om het medicijn
Jack krijgt 4 keer per dag prednisolon, 2 keer Keppra en 1 keer een maagbeschermer. Deze medicijnen krijgt hij allemaal via een spuitje in zijn mond gespoten, 7 spuitjes totaal dus. Jack verzet zich steeds enorm. Als hij een verpleegster ziet zonder spuitje is hij blij, zodra hij ziet dat ze een spuit in haar hand heeft is het huilen geblazen. Ik help de verpleging met het toedienen, we moeten Jack echt stevig vasthouden, dit is heel zielig.

Gekolfd NADAT Jack al gedronken had!

Tot de nok toe vol
Ik geef borstvoeding. Omdat Jack elke nacht in mijn armen slaapt en ik dag en nacht bij hem ben is mijn productie nu enorm, ik werd er zondagochtend wakker van. Ik kon niet meer normaal in bed liggen, zo zeer deed het. Ik had gewoon mega stuwing zoals een pas bevallen vrouw 😀 Ik heb toen na een voeding gekolfd en er kwam nog 210 ml uit!

Telefoon gestolen
Op zaterdag ging ik snel even wat eten halen bij de AH voor in het ziekenhuis. En toen is er iets heel stoms gebeurd: mijn mobiel is gestolen!!!! Ik weet nog dat ik mijn man stond te appen in de rij. Ik was iets vergeten te pakken toen ik mijn spullen al op de band had gelegd, ik liep even terug om het te pakken en liet de mensen achter mij voor, ik was nog niet aan de beurt. Een man in een andere rij, waar ik langs liep,  mopperde ‘Ook altijd het zelfde met die jeugd van tegenwoordiger, godver de godver!’ Ik dacht toen nog van ‘Doe normaal’ en pakte snel de kant en klare lasagna die ik wilde. Waarschijnlijk is het toen gebeurd, hoe weet ik niet. Misschien heb ik mijn mobiel op de band gelegd. Misschien is het uit mijn tas gehaald. Het was die man in ieder geval niet, hij zat in een scoot mobiel en kon er absoluut niet snel uitkomen.

Bedolven onder een grote ijsbeerknuffel!

Ik was zo boos, want ik kan niet zonder mijn mobiel nu ik dag en nacht in het ziekenhuis ben. Ik communiceer er de hele dag mee met mijn (schoon)familie en vrienden die ons nu zo goed helpen. Daarnaast stond mijn mobiel vol met filmpjes en foto’s van Jacks epileptische aanvallen die we steeds filmen. Ik heb toen via Facebook een bericht geplaatst om de dief of mobiel op te sporen. Dit is maar liefst 177 keer gedeeld en heeft zelfs de regionale krant gehaald, dat ook weer 79 keer gedeeld is. Helaas heb ik mijn mobiel niet terug. Ik had wel een back up van alle filmpjes en foto’s gemaakt toevallig de dag er voor, maar ik baal er van dat de dief de filmpjes en foto’s ook heeft. Daarnaast heb ik een dag zonder mobiel gezeten, erg handig. Ik heb inmiddels via via een mobiel gekocht, dus ik ben weer bereikbaar voor vrienden en familie en ik kan weer filmpjes van Jack maken. Ik ga geen energie meer steken in het vinden van mijn oude mobiel, ik steek mijn tijd liever in Jack.

Lekker opdrukken in bed

Versneld erfelijkheidsonderzoek
In zowel mijn familie als die van mijn man blijkt best veel epilepsie voor te komen. In de verre familie is vorig jaar zelf een babytweeling overleden aan epilepsie. Daar zijn we deze week achter gekomen, dankzij een tip naar aanleiding van mijn blog. Ik schrok hier enorm van natuurlijk. De epilepsie bleek te liggen aan een mutatie in hun DNA. Dit hoeft natuurlijk niet zo te zijn bij Jack en als dat wel zo is weten we het nu al. We hebben de neurologen doorgegeven om welke DNA mutatie het gaat en ze proberen nu druk te zetten voor het erfelijkheidsonderzoek, dat dit eerder bekend is dan pas over 12 weken. Ondertussen moeten wij een hele stamboom uittekenen en daarop aankruisen wie in beide families ook epilepsie heeft/had.

Verder deze week
Woensdag heeft Jack weer een EEG (hersenfilmpje) om te kijken of de medicatie aanslaat. We blijven sowieso zolang de stootkuur duurt in het ziekenhuis, dat is 2 weken, en waarschijnlijk nog wel langer. De aanvallen moeten gewoon stoppen, zolang hij deze heeft kan hij schade oplopen.

Wat heel leuk is: Jack zegt weer mama!!! Hij kon dat een week niet door de epilepsie (kinderen gaan vaak stil staan in hun ontwikkeling door het syndroom). Ik huilde van geluk toen hij weer mama zei! Ook gaat hij steviger staan op onze schoot, ondersteund uiteraard. We zijn hier zo trots op. Als hij mij ziet klaart zijn gezichtje op. Hij strekt zijn armpjes uit alsof hij zegt ‘Mama, pak me op’. Ik ben 24 uur per dag bij hem (ok, meestal 22,5 uur, ik haal ook wel eens wat te eten), maar ik zou niet anders willen. Hij is mijn baby en ik sleep hem hier door heen!

Ik houd jullie op de hoogte!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

Lees ook:

Meer informatie over het syndroom van West:

http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/west.php
http://syndroomvanwest.nl

Ik heb ook een eigen gesloten Facebookgroep voor het syndroom van West. De groep heet ook Syndroom van West. Bedoeling van deze groep is informatie delen, je hart luchten, elkaar dingen vragen etc. Gewoon meelezen is natuurlijk ook goed. Ouders van kindjes met West kunnen lid worden: https://www.facebook.com/groups/965633163588670//.

Mijn baby heeft epilepsie deel 4

De 3e EEG deze week

Slecht nieuws
Ik ben in een slechte film beland. Ik kan het zelf soms bijna niet geloven dat het waar is: mijn baby heeft ernstige epilepsie, het syndroom van West. We waren sinds vorige week weer thuis, maar Jack is sinds gisteren weer opgenomen in het ziekenhuis. Ik heb me gisteren de hele dag de ogen uit de kop gejankt. We hebben slecht nieuws gekregen.

Bonken in de box
Wat waren we blij toen we na 6 dagen ziekenhuis met Jack weer naar huis mochten vorige week donderdag. Dit konden jullie lezen in Mijn baby heeft epilepsie , Mijn baby heeft epilepsie deel 2 en Mijn baby heeft epilepsie deel 3. Toen we naar huis gingen had Jack nog ‘maar’ 2 aanvallen per dag (dit waren er eerst 5). Thuis moesten we verder met de medicatie (Sabril) en maandag 30 oktober zou Jack weer een EEG hebben om te kijken of de medicatie de aanvallen nog meer zou onderdrukken. De bedoeling was natuurlijk dat de aanvallen zouden stoppen. De eerste 2,5 dag thuis ging goed. Vanaf zondag begon Jack, die altijd super relaxed is, zich hyper te gedragen. Dit uitte zich in het heen en weer zwiepen met zijn hoofd in de kinderstoel, alsof hij aan het headbangen was. Daarnaast bonkte hij met zijn hoofd op de bodem van de box en tegen de spijlen. Na zo’n hyperaanval sliep hij zo 3 uur achter elkaar.

Toch nog vrolijk voor zijn EEG

Een rare dinsdag
Op dinsdag had hij overdag 3 aanvallen. En ons viel opeens op dat hij al een paar dagen geen ‘mama’ of ‘He!’ had gezegd, zijn eerste woordjes. Een symptoom van het syndroom van West is dat een baby stilstaat in zijn ontwikkeling of dat ze dingen afleren die ze al konden, zoals de eerste woordjes zeggen. Mijn man en ik twijfelden de hele dag of we de neuroloog moesten bellen. Jack zou immers over een week alweer een EEG (hersenfilmpje) hebben, waren we niet te overbezorgd? Ik vroeg mij serieus af of ik geen hypochonder aan het worden was, ik vond het immers zo fijn in het ziekenhuis…..We belden voor de zekerheid toch maar met de neuroloog, die natuurlijk de hele dag niet bereikbaar was. Gelukkig belde hij dinsdagavond. Nadat we hem onze zorgen geuit hadden mochten we woensdagochtend op spoedconsult komen. Uiteindelijk kreeg Jack dinsdagavond en dinsdag- op woensdagnacht twee grote aanvallen. Van de aanval midden in de nacht werd ik wakker, omdat ik Jack hoorde snuiven naast me in de co-sleeper. Dat snuifje dat hij heeft bij elke aanval herken ik nu uit duizenden. Dit was zijn eerste aanval in de nacht ooit. Ik sliep die nacht natuurlijk amper meer.

Blije Jack

Opname ziekenhuis
Op woensdagochtend zaten we dus weer bij de neuroloog. Ik had weer filmpjes gemaakt, van het headbangen in de kinderstoel en van de aanval op dinsdagavond. Binnen een paar minuten wist de neuroloog genoeg: Jack werd weer opgenomen. We waren maar 6 dagen thuis geweest.  Met spoed werd een EEG gemaakt en een plasje afgenomen. Ook werd er weer bloed afgenomen, vorige week brulde Jack nog alles bij elkaar, nu was hij de rust zelve…waarschijnlijk omdat hij halverwege weer een aanval kreeg 🙁

Slecht nieuws gesprek
Hoe kun je je voorbereiden op verschrikkelijk nieuws? Niet. Ik dacht nog, de huidige medicatie wordt opgehoogd en vrijdag mogen we zeker naar huis. Niet dus. Ik was alleen toen ik het nieuws te horen kreeg, ik zei nog stoer tegen mijn man: ‘Ga maar naar je werk, het is waarschijnlijk zo opgelost, ik red me wel met Jack en de verpleegsters.’ De neuroloog vertelde me dat de EEG heel erg verslechterd was. Er was enorm veel epilepsie te zien, het was nog erger dan toen Jack voor het eerst in het ziekenhuis kwam. De medicatie was dus niet aangeslagen. Ze volgen een protocol dat landelijk afgesproken is onder alle neurologen. Als de huidige medicatie niet aanslaat gaan ze over op een volgend medicijn: Prednisolon, oftewel prednison (corticosteroĂŻden). Jack ligt nu minimaal 2 weken in het ziekenhuis, dit zal waarschijnlijk langer zijn.  Ik hoorde het nieuws eerst aan als een rustige moeder. Vervolgens begon ik keihard te janken.

Even mama in haar grote neus knijpen tijdens de EEG

Afweersysteem plat
Jack krijgt nu een stootkuur prednisolon met het doel de aanvallen compleet te laten verdwijnen. Helaas verdwijnt daarmee ook zijn hele afweersysteem. Oftewel, Jack wordt waarschijnlijk erg ziek omdat hij geen afweerstoffen gaat aanmaken. Daarnaast krijgt hij waarschijnlijk een dik opgezwollen hoofd, wordt hij hyper of juist heel sloom, krijgt hij slaapproblemen en een hele zere buik. Zijn bloeddruk en suiker worden nauwlettend in de gaten gehouden en om zijn maag te beschermen krijgt hij een medicijn. Na 2 weken wordt de prednisolon afgebouwd in een heel langzaam schema van maanden. Omdat hij geen afweerstoffen dan aanmaakt zal hij een jaar lang stresshormonen toegediend krijgen als hij ziek wordt, deze hormonen zorgen ervoor dat als hij ziek wordt hij weer beter kan worden. Al met al zullen we zeker een jaar bezig zijn. De neuroloog zei ook dat Jack zich heel slecht gaat voelen, het wordt een heel heftig jaar. Maar het syndroom van West is agressief en als we niks doen, dan krijgt hij onherstelbare schade, zoals invaliditeit. Oftewel we bestrijden gif met gif. Zijn hersenen worden gereset.

Gelukkig kan Jack tijdens de EEG lekker drinken

En nu?
De komende 2 weken krijgt Jack dus enorm veel prednisolon toegediend en blijven we in het ziekenhuis. Ik zeg we, want ik blijf dag en nacht bij Jack. Dit wil ik ook graag, Jack krijgt borstvoeding en zal heel ziek worden van de prednisolon, dan laat ik hem niet alleen. Maar ik heb ook heimwee naar mijn dochtertje Mikki van bijna 3. Ik ga haar ontzettend missen! Natuurlijk komt ze elke dag langs, maar dat is toch anders. Volgende week gaat ze voor het eerst naar de peuterspeelzaal, ik wil dit soort dingen niet missen. Ik heb daarom met mezelf afgesproken dat ik af en toen even 2 uurtjes weg mag. Om even iets leuks met Mikki te doen, te sporten of ergens te eten. Ik zeg dit nu wel zo stoer, maar als Jack zich echt miserabel gaat voelen ga ik niet weg. Hij heeft afgelopen nacht, toen hij voor het eerst prednisolon had gekregen, al uren in mijn armen gejammerd, hij riep echt auw auw auw. Dat snijdt echt door je ziel.

Volgende week woensdag krijgt hij weer een EEG. Mocht die EEG verslechterd zijn, dan wordt de dosis nog meer opgevoerd. Nu hopen we dat dit medicijn aanslaat. En we hopen dat de oorzaak geen stofwisselingsziekte is of een mutatie in zijn DNA. Die uitslagen duren nog 6 tot 12 weken.

Ik zit weer op dezelfde kamer, ik had het binnen 10 minuten ingericht. Het is raar dat je inspiratie krijgt om te schrijven bij zulke verschrikkelijke dingen. Maar het is of huilen of schrijven. Dan maar schrijven.

Ik houd jullie op de hoogte!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net

Lees ook:

Meer informatie over het syndroom van West:

http://www.kinderneurologie.eu/ziektebeelden/epilepsie/west.php
http://syndroomvanwest.nl

Ik heb ook een eigen gesloten Facebookgroep voor het syndroom van West. De groep heet ook Syndroom van West. Bedoeling van deze groep is informatie delen, je hart luchten, elkaar dingen vragen etc. Gewoon meelezen is natuurlijk ook goed. Ouders van kindjes met West kunnen lid worden: https://www.facebook.com/groups/965633163588670//.

Geprakte hapjes voor Jack

Lekker smullen in het ziekenhuis

Zieke Jack
Omdat mijn baby Jack sinds een tijd ernstige epilepsie heeft heb ik het roer helemaal omgegooid: ik ben hem gepureerd eten gaan voeren. Ik gaf Jack eten volgens de Rapleymethode. Dit is het bieden van hele stukken eten aan je baby in plaats van gepureerd eten, zoals een stuk banaan of een stronkje broccoli. Je kind eet dan zelfstandig, je voert dus niet. Maar nu ga ik dus voeren. En zoals ik ben, ga ik all the way: ik ga lekker alles zelf maken, heb er van alles voor aangeschaft en ga er lekker over schrijven in mijn blog 🙂

Rapley baby!
Bij mijn dochter Mikki heb ik ook de Rapleymethode gebruikt en daarover heb ik heel veel geschreven op Dotjes onder het kopje Rapley. Bij Jack ging ik dus ook de Rapleymethode doen. In mijn eerste Rapley artikel van Jack, Rapley baby!, schreef ik al dat Jack heel onstabiel in de kinderstoel zat. Ik voelde gewoon dat er iets niet goed was. Hij zwiepte hij heen en weer met zijn hoofd en bovenlichaam in de kinderstoel, hoe vast ik hem ook zette. Daarnaast had hij echt moeite met eten vastpakken, alsof het hem allemaal te zwaar was. Ik bleef maar twijfelen. Ik heb toen zelfs wat potjes Olvarit gekocht, om te kijken of voeren bij Jack niet beter ging. Uiteindelijk at hij die beruchte week, waarbij wij nog niet wisten dat hij epilepsie heeft, bijna niks. Waarschijnlijk omdat hij te moe was om te eten en zich ook rot voelde.

Geprakt fruit met liga

In het ziekenhuis
Jack werd op vrijdag 13 oktober 2017 (jaja, vrijdag de 13e!) met spoed opgenomen in het ziekenhuis, waar al snel bleek dat hij het syndroom van West (ernstige kinderepilepsie) heeft. Toen de verpleging de volgende dag vroeg wat hij at zei ik: ‘Euh ja, normaal eet hij zelf, maar dat lukt eigenlijk niet zo goed. Hmm, geef maar wat geprakt eten.’ En warempel: geprakt eten ging er wel in! Wat zeg ik, hij vond het heerlijk! Elke keer als ik hem in de kinderstoel zette en een bakje en lepeltje tevoorschijn toverde ging hij kirren van plezier. Ik ben dag en nacht bij hem geweest en heb Jack een week lang geprakt eten gevoerd in het ziekenhuis. Hij is maar liefst 330 gram aangekomen in 6 dagen in het ziekenhuis! Natuurlijk kreeg hij ook de borst, wat zeg ik, hij wilde continue lekker drinken en sabbelen, dus dat zorgde ook voor zijn gewichtstoename.

Rapley is een middel, geen doel op zich. Als ik zie dat mijn zoontje zoveel plezier aan eten beleefd door gevoerd te worden, dan ga ik voeren. Daarnaast zie ik Rapley niet zo zitten met die epileptische aanvallen, er zal maar net een stukje in zijn mond zitten en hij krijgt een aanval: grote kans dat hij dan stikt.

Is er nog een toetje?

Syndroom van West
Jack heeft dus het syndroom van West, dit is een agressieve vorm van epilepsie bij jonge kinderen. Dit konden jullie lezen in Mijn baby heeft epilepsie en Mijn baby heeft epilepsie deel 2 en Mijn baby heeft epilepsie deel 3. Tijdens een aanval treden er meerdere krampen achter elkaar op. Bij een kramp worden de armen, benen en het hoofd kort gebogen. In sommige gevallen worden de armen en benen juist gestrekt. Bij Jack draaien ook de ogen weg. Aanvallen komen in clusters, waarbij het overstrekken en de ogen wegdraaien meerdere keren voorkomen. Bij Jack duurt zo’n cluster tot nu toe 1 tot 4 minuten, waarbij hij 5 tot 20 keer zich overstrekt en de ogen wegdraait. Jack krijgt nu medicatie en er zijn allerlei onderzoeken gestart naar een oorzaak van zijn epilepsie.

Lekker vies van de spinazie

Zelf hapjes maken
In het ziekenhuis kreeg hij verse groenten gepureerd, dit vond hij dus heel lekker. Ook aardappelpurree vond Jack heerlijk en ik heb ook een paar keer gepureerd vlees besteld voor Jack (ok, dit zag er niet heel appetijtelijk uit, maar het smaakte best). In het ziekenhuis was ik aan het fantaseren over wat ik allemaal voor hem zou maken. Ik wilde er wel een speciaal apparaat voor, want groenten koken en daarna met een pureerstaaf mixen, daar had ik niet zo’n zin in. Ik zocht dus een apparaat die ik makkelijk kon gebruik naast de maaltijd die ik kook voor mijn gezin. Ik heb de Philips Avent Stomer gekocht. In dit apparaat stoom je eerst de groente in een soort opzetkan, daarna draai je de kan om en is het een blender en kun je de groente pureren tot de geschikte structuur. Ideaal en je hebt dus maar 1 kan vies (en het kan nog in de vaatwasser ook!). Je kunt er groente, fruit, aardappels, vlees en vis in stomen. Rijst en pasta kun je er niet in klaarmaken, maar dit kun je makkelijk in een apart pannetje doen en vervolgens erbij gooien als je de boel mixt. Ik heb het apparaat met veel korting gekocht bij Bol, maar je kunt het in veel winkels vaak in de aanbieding kopen.

Natuurlijk heb ik er ook nog fleurige bakjes en lange lepels bij gekocht, van Nuby, deze zijn BPA vrij. We zijn nu 2 dagen bezig en Jack en ik zijn al helemaal fan!

Coming soon: babyrecepten!
Binnenkort dus leuke babyrecepten van de hapjes die ik voor Jack maak. En natuurlijk hou ik jullie op de hoogte van Jack’s epilepsie. We zijn nu 2 dagen thuis en helaas heeft Jack nog aanvallen, het zijn er wel minder. Het kan even duren voordat de medicatie (Sabril) volledig de aanvallen onderdrukken. Op maandag 30 oktober heeft Jack een EEG (hersenfilmpje) om te kijken of de medicatie aanslaat. Binnenkort meer updates!

In dit artikel noem ik een paar merken. Dit is een hobby blog, ik heb geen contact met de fabrikanten en het artikel is niet gesponsord.

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op http://www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net