Mikki met haar broertje Jack

Geen bericht goed bericht?
Ik blog alweer 4 maanden niet. Mijn laatste bericht was van 6 februari 2017 en ging over de babykamer. En op 9 maart ben ik bevallen van mijn zoontje Jack. Wat mij heel relaxt leek, een geplande keizersnede, veranderde in een nachtmerrie. Tijdens de keizersnede werd een tumor bij mijn darmen ontdekt zo groot als een klein babyhoofdje. Ik had daarna echt even geen zin om te schrijven. Nu, 3,5 maanden later, heb ik zin om mijn gevoel van de eerste dagen na de bevalling en de rollercoaster die daarna kwam van me af te schrijven.

Verdrinken in mijn eigen tranen
Paar dagen na de bevalling: Telkens wanneer ik je aankijk voel ik mijn keel dichtknijpen. In mijn ogen voel ik dikke tranen opwellen die zachtjes vallen op jouw lieve gezichtje. Voor jou vind ik het niet eens heel zielig. Mij ken je nog niet echt. Ik vind het zielig voor je zusje Mikki. Die is 2 jaar en we zijn twee handen op 1 buik. Zal ze me nog herinneren als ik er niet meer ben? Mijn beste vriendin zegt dat ik niet van die morbide gedachtes moet hebben. Maar ik kan het niet helpen. Meestal hou ik me groot en maak ik grapjes. Ook nu. Maar de afgelopen nachten heb ik zo hard gehuild dat mijn huid om mijn ogen er pijn van deden. En ik zat op Google te zoeken, word je ook niet blij van maar ik kan er niet mee stoppen. ‘Je moet wel genieten hoor’ ‘Laat dit niet je kraamtijd verpesten’. Makkelijk praten. Het is al verpest. Want in mij zit een enorm gezwel en ik moet allerlei onderzoeken ondergaan. En dan laat ik jou, mijn kleine schatje, nu al in de steek.

Mikki op bezoek

Horror keizersnede
Tijdens mijn hele zwangerschap dachten ze dat ik een vleesboom of een cyste had. Vandaar de geplande keizersnede, want die zou waarschijnlijk in de weg zitten bij de bevalling. De keizersnede duurde best lang, want Jack zat nogal vast in mijn buik door mijn sterke buikspieren. Hij moest uiteindelijk met een zuignap eruit getrokken worden! Jack was hierover zo boos dat ze even moesten wachten met de testjes. De anesthesist grapte nog ‘Jij met je body pump!’ Jack was bij de geboorte 49 cm en 3160 gram. Toen hij eindelijk eruit was ging ze kijken naar de vleesboom/cyste. Echter, het bleek geen vleesboom of een cyste te zijn. Er werd met spoed een chirurg opgetrommeld. Een oncoloog. ‘Nog nooit zoiets gezien’ en ‘Wat is dit? hoorde ik. Ik ging van ellende kotsen en viel steeds bijna weg. Toen het eerste bezoek op mijn kamer stond hoorde ik dat ik over 4 dagen al een MRI en een longfoto zou krijgen. En 2 dagen daarna al de uitslag. Ik ging met een rolstoel naar de MRI, met een verse buikwond moest ik steeds mijn buik opbollen en mijn adem inhouden. Daarnaast moest ik kolven (ik geef borstvoeding), want ik zou wel even een tijd weg zijn.

De MRI-uitslag
Ik knap uit mekaar van gekte op de dag van de uitslag. In de wachtkamer zit een deur met een rare soort gangbalkon. Ik grap tegen mijn man dat ik daar van af kan springen als we slecht nieuws krijgen. De oncoloog roept ons naar binnen, vergezeld door een arts-assistent (ik denk in opleiding). De arts-assistent kijkt me bang aan met grote ogen. Hoezo bang denk ik. Slecht nieuws? Ja het is slecht nieuws. Er zit iets mega’s groot. Misschien kanker. Hij heeft zoiets nog nooit gezien. Ik zit steeds stomme grappen te maken om de arts-assistent gerust te stellen, waarschijnlijk is dit zijn eerste slecht nieuws gesprek want hij kijkt steeds banger. Ik vind het zielig voor hem. Mijn grappen worden afgewisseld door hysterische huilbuien. Ik ga helemaal los. Even rectaal onderzoeken of hij het zo kan voelen zegt de oncoloog. Ik sputter nog even tegen, maar ga dan toch letterlijk met de billen bloot. Ik voel de keizersneewond ondertussen protesteren. Ja, hij voelt het gezwel. Dat is ‘goed’ nieuws, want dan kan er rectaal een biopsie gedaan worden. En een PET-scan wordt uitgevoerd om te kijken of er uitzaaiingen zijn. De PET-scan kan al over een paar dagen, de biopsie over een week.

Wandelende milt
Tussendoor zijn mijn man en ik even hoopvol. We hebben even gegoogled (nooit doen, ik weet het), maar we denken dat ik een wandelende milt heb. Daarom is dat gezwel zo groot, het is gewoon een wandelende milt! Mijn man mailt de oncoloog midden in de nacht met de vraag of hieraan gedacht is. Helemaal onderbouwd met feiten. Ik wordt helemaal vrolijk van onze ‘ontdekking’, wat zijn we toch slim! Maar helaas. De oncoloog mailt de volgende ochtend al dat het absoluut geen wandelende milt is en dat we beter niet meer kunnen kunnen zoeken op het Internet. Ik ben lekker eigenwijs en blijf zoeken op Google wat het dan wel kan zijn.

PET-SCAN en biopsie
De PET-scan is een eitje vergeleken bij de MRI. Wel mag ik mijn zoontje uren niet zien na de PET-scan en mijn dochtertje ook niet wegens radioactief spul in mij. Dus weer kolven, kolven kolven

Voor de biopsie krijg ik een ruggenprik, de 2e in 2 weken al grap ik. De oncoloog, waar ik al echte vriendjes mee ben geworden, zegt enthousiast dat de uitslag van PET-scan goed was. Ik ben dus helemaal in jubelstemming en mijn familie en vrienden ook! De verpleegster op de afdeling waar ik lig voor de biopsie is ook blij en showt Jack, die inmiddels gebracht is door mijn man, aan haar collega’s en andere patiënten ‘Want we hebben hier nooit een baby!’ Ik begin eindelijk weer een beetje Bianca te worden en show mijn man het ‘gave’ operatiepakje.

Solitaire fibreuze tumor
Een week na de biopsie krijgen we de uitslag. Het gezwel is een solitaire fibreuze tumor. Een hele zeldzame tumor die bijna niet voorkomt en al helemaal niet bij de darmen. Heb ik weer! Waarschijnlijk is het goedaardig, maar dat is niet zeker. Het moet er sowieso uit, want het kan ook deels goedaardig/kwaadaardig zijn, kwaadaardig worden en het groeit door organen heen. Daarnaast is het al misschien vergroeid met mijn endeldarm, als dit zo is moet daar ook een stuk van af. Slik. Maar we zijn helemaal gek van blijdschap. Waarschijnlijk geen kanker! Gewoon een grote buikoperatie en misschien een stuk darmen weg. Hoe blij kun je zijn met zo’n uitslag? Nou best blij!

Jack en ik herenigd een dag na mijn operatie. Met operatiepakje!

De operatie
7 weken na mijn keizersnede is de tumor verwijderd middels een grote buikoperatie. Ik kan je zeggen; dat was VERSCHRIKKELIJK! Gelukkig hebben mijn man, familie en beste vriendin me super geholpen, waardoor mijn zoontje Jack bij me in het ziekenhuis kon blijven. Daarnaast was ik vergroeid met mijn gave operatiepakje, ik droeg elke dag een schone, want ‘het was zo handig met de borstvoeding’. Ik heb een week in het ziekenhuis gelegen en zit nu dus met 2 buikwonden. Daarvan ben ik nu aan het herstellen. Mijn darmen zijn bespaard gebleven, maar ik heb nog wel veel pijn en problemen met poepen. Dat kan nog wel een tijd duren zei de oncoloog. En ik blijf onder controle, want een kenmerk van deze tumor is dat hij terug kan komen.

Reddende engel
Wat ik wel heel speciaal vind….als ik niet zwanger was geweest en geen keizersnede had gehad was de tumor veel later ontdekt of te laat. Mijn zoontje Jack heeft dus mijn leven gered. Hij is echt mijn reddende engel!

Wat ik ook heel speciaal vind zijn al lieve berichtjes op Facebook/whatsapp en kaartjes die ik heb ontvangen. Ik vond het echt super lief dat iedereen zo meeleefde!

Wil jij graag mijn blog http://www.dotjes.net volgen? Dat kan! Rechts bovenaan, grijze kolom staat ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’. Als je daar je e-mailadres invult krijg je steeds bericht als ik een nieuw artikel plaats op www.dotjes.net. Op je tablet/mobiel is geen kolom, maar moet je helemaal naar beneden scrollen tot je ‘Abonneer je op dit Blog via E-mail’ tegenkomt. Ik stuur geen spam.

Je kunt me ook volgen op Facebook en Instagram. Heb vragen of wil je mij gewoon een mail sturen: bianca@dotjes.net